Teraźniejsza Prawda nr 181 (1958)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1958 · strona 154 · pozycja 1958-154

Spis treści

Listopad 1958 ............ Nr 181

Redaktor: Raymund G Jolly.

Spis treści:

PRZESIEWANIE PRZECIWKO OKUPOWI W WIEKU EWANGELII

4Moj. 11:1-35; E. tom 9, rozdz. 1

(Ciąg dalszy ze strony 142)

(36) W wierszach 21, 22 Mojżesz myśląc że jako wykonawca Boży wzglądem Izraela miał dostarczyć pokarmu, pyta się w sposób ogólny o informacje, gdzie może znaleźć mięso by nakarmić przez cały miesiąc 600.000 pieszych Izraela i prawdopodobnie około 1.400.000 innych. Zapytuje się w szczególności czy dla nakarmienia tak wielkiego ludu ma pobić wszystkie stada izraelskie, lub wyłowić wszystkie ryby z Morza Czerwonego blisko którego wówczas znajdowali się. Mojżeszowe wyrażenie co do ryb wskazuje, iż wątpił on w swą, lecz nie w Bożą zdolność dostarczenia całego tego pokarmu. Jego pytanie przedstawia prośbę Pana naszego o odpowiednią informację; nie wiedział On bowiem gdzie uzyskać tak wielką ilość symbolicznego pokarmu, by zadowolić apetyt pożądliwych ludzi w czasie Żniw i w okresie między nimi. To wskazuje, że Pan nasz nie jest wszechwiedzący. Zdaje się że mięso stad reprezentuje prawdy religijne, a ryby morskie - prawdy świeckie, co do których Jezus mniemał, że powinien ich dostarczyć. Aż do objętego pozafigurą czasu, nasz Pan widocznie nie wiedział, że Bóg miał zamiar dostarczyć mniej więcej błędu, jako pozafiguralnego mięsa dla pożądliwych ludzi. Stąd też Jego wyszczególnienie rzeczy reprezentujących religijną i świecką Prawdę. Pobicie stad i złowienie ryb, przedstawiałoby przygotowanie takiego symbolicznego pokarmu dla Izraela. Prośba Mojżeszowa o informację wskazuje na brak wszechwiedzy u Jezusa, bo tylko Ojciec jest wszechwiedzący. Oczywiście Pan nasz nie wątpił że Ojciec mógł dostarczyć tak wielkiej ilości pokarmu; On wątpił we własne swej możliwości pod tym względem. Boskie zapytanie Mojżesza "azaż ręka Pańska jest skurczona?" znaczy: czy Bóg był ograniczony w wykonywaniu Swej mocy wyłącznie do samego Mojżesza jako przedstawiciela (w. 23)?

Dało to Mojżeszowi do zrozumienia, że Bóg bez niego jako narzędzia w urzędzie wykonawczym może użyć Swej nieograniczonej mocy (bez zwykłej formy, Mojżeszowego wykonawczego urzędu) w dostarczeniu mięsa dla ludu pożądliwego. Pozafiguralnie przez to pytanie Bóg daje do zrozumienia, że Jego moc nie ogranicza się jedynie do Jezusa zwanego Ramieniem Jehowy i Wykonawcą Jego mocy, lecz że poza Nim jest ona dostateczna oraz będzie użyta by dostarczyć w pozafigurze pokarmu dla pożądliwych ludzi bez posłużenia się Jezusem jako Przedstawicielem. Następujące słowa są dosłownym tłumaczeniem ostatniej klauzuli w.23: "Teraz ujrzysz twoje doświadczanie [wypełnienie] Słowa Mego chociaż nie [przez ciebie]". To miejsce tak jak podane w naszych Bibliach, zawiera w sobie myśl, jak gdyby Mojżesz powątpiewał w moc Bożą w tej sprawie, co nie jest prawdą. Tego dowodzi związek myśli zawarty w jego pytaniach z wierszów 21, 22, a także rzecz jasna pozafiguralnie nie może być to prawdą w wypadku Jezusa. W pozafigurze Bóg zapewnił Jezusa, że bez Jego współpracy ujrzy On sprawę dokonaną i doświadczy Boskiego spełnienia odnośnej obietnicy. Bóg wypełni ją bez pośrednictwa Jezusowego, znosząc ograniczenia względem szatana w jego dążeniu do rozsiewania błędów przeciw Okupowi. Nie zapominajmy, że takie Boże zarządzenie było dozwalające i negatywne, nie zaś przyczynowe i pozytywne. Ono po prostu usunęło ograniczenia z "szatana onego starego zwodziciela", przez co ten otrzymał pewną miarę tolerowanej wolności by rozszerzać teorie przeciw okupowi. Bóg Autor Prawdy, w którym nie ma ciemności (1 Jana 1:5), mógł w tym mieć tylko bierny i nie powstrzymywany udział w takiej transakcji. Te rozważania pokazują, że moralnie Jezus - Prawda, nie mógł być czynnikiem rozszerzania tych błędów jako właściwego umysłowego pokarmu dla pozafiguralnych pożądliwych ludzi, których karmicielem był szatan.

(37) Pozafigura Mojżeszowego oznajmienia tych spraw (w. 24) ludowi dokonana była przez Pana naszego nie słowami, lecz czynami. Powiadomił On pozafiguralnych izraelitów przez wydarzenia oraz pokarm samego przesiewania o tym, że nie podobali się oni Bogu i byli oddani przez Niego tak straszliwemu szaleństwu i ucztowaniu jakim było zwalczanie Okupu i związane z nim błędy. Jego postępowanie względem 70-ciu było pozytywne i przyczynowe, a nie negatywne i dozwalające. To dotyczy również mówienia o powyższych sprawach pozafiguralnemu ludowi. Jak widzieliśmy wyżej, powołanie pielgrzymów na stanowiska ogólnego starszeństwa na czas Parousji miało miejsce w czasie żęcia, aż do jego zakończenia; być może, że ostatni z pielgrzymów zostali mianowani na ten urząd rok przed zakończeniem żęcia dn. 16 września 1914 r. Wybranie przez Mojżesza starszych (w. 24), zdaje się przedstawiać opatrznościowe operowanie przez Jezusa doświadczeniami ewentualnych pielgrzymów, co miało być korzystne przy ich wejściu do pracy pielgrzymskiej. Umieszczenie ich koło przybytku przedstawia umocnienie przez Pana naszego pielgrzymów na urzędy ogólnych starszych i "drugorzędnych proroków" w całym Kościele. Wyrażenie "siedemdziesiąt mężów starszych z ludu" wskazuje figuralnie, że byli jeszcze inni starsi z ludu. Czyli że 70-ciu było naznaczonych po to by byli głównymi starszymi ludu, tzn. generalnymi starszymi - starszymi nad wszystkimi, a nie nad niewielką grupą (później tych starszych zwano Sanhedrynem, starszymi nad wszystkimi z ludu). Pozafiguralnie to oznacza, że pielgrzymi byli, ogólnie mówiąc, wybrani spośród tych, którzy już byli lokalnymi starszymi w zborach i zostali wyznaczeni na ogólne starszeństwo tzn. zostali uczynieni nauczycielami, w celu usługiwania w różnych zborach, a tym sposobem ich służba nie ograniczała się tylko do jednego zboru, jak np. służba lokalnych starszych. Byli oni zatem starszymi Kościoła powszechnego a nie tylko lokalnego. W Żniwie W. Żydowskiego porządek czasowy wezwania siedemdziesięciu był pod jednym względem nieco różny od porządku czasowego dwóch innych zastosowań pozafigury. Siedemdziesięciu było opatrznościowo wybranych zanim pierwsze przesiewanie się rozpoczęło. Lecz ponieważ niektórzy z nich odpadli, inni zostali wezwani by zająć ich miejsce np. Barnabasz, Sylas, Tymoteusz, Tytus, Apollos, Łukasz, Marek itd.... Powód tej różnicy jest następujący: pierwotna grupa 70-ciu ze Żniwa W. Żydowskiego w całości, była użytych tylko jako typy 70-ciu z okresu między Żniwami i Parousji, podczas gdy ci z nich, którzy okazali się wiernymi oraz wierni później wezwani by zająć miejsca niewiernych, są nie tylko typami późniejszych dwóch grup 70-ciu, lecz są także równoległością drugiej grupy - grupy 70-ciu z Parousji. Ażeby wytworzyć te nie równoległe typy, było koniecznym aby pierwotnych 70-ciu zostało wezwanych od razu, podczas gdy ich pozafigury w dwóch grupach niezależnie od równoległości, nie miały być wybrane od razu, jak tego dowodzą fakty z tym połączone. We wszystkich trzech zastosowaniach było w skończonym obrazie 70 jednostek, co wnosimy z faktu, że tak jak 12 źródeł reprezentuje 12 jednostek w skończonym obrazie - przy czym Paweł zajmuje miejsce Judasza - tak 70 palm reprezentuje 70 jednostek.

(38) Obłok w którym Pan zstąpił (w. 25), reprezentuje - jak widzieliśmy w tomie VIII roz. IX -Prawdę daną we właściwym czasie. Zstąpienie Pana oznacza odpowiednią działalność Boga przez Logosa, za pośrednictwem którego ogólnie choć nie wyłącznie, Bóg objawił Mojżeszowi zarządzenia (2 Moj. 3:2; Dz.7:38, 53; Gal. 3:19). Zstąpienie Pana i przemawianie do Mojżesza w obłoku, przedstawia Jehowę wyjaśniającego Jezusowi przez Prawdę na czasie, nauk odnoszące się do trzech grup 70-ciu, tj. w Żniwach i pomiędzy Żniwami. Wzięcie przez Jehowę z ducha Mojżeszowego i udzielenie go 70-ciu, nie oznacza że Bóg zmniejszył moc Mojżesza, dzieląc tego ducha czyli moc pomiędzy 70-ciu. Lecz raczej oznacza to, że Bóg dał 70-ciu ten sam rodzaj mocy, choć nie w tym samym stopniu, w jakim była ona dana Mojżeszowi. Dał im więc ten sam rodzaj ogólnego nadzoru nad Izraelem jaki miał Mojżesz ale w mniejszym stopniu, bez pomniejszenia jego autorytetu i władzy w Izraelu. Przez dystrybucję zmniejszył ciężar jego obowiązków, a nie jego moc i autorytet. Pozafigura podobnie jak i figura jasno dowodzi, że pogląd ten jest słuszny. Jehowa bowiem naznaczając trzy pozafiguralne grupy 70-ciu nie pomniejszył władzy i autorytetu Jezusa, ani też nie odjął Mu żadnej z Jego świętych dyspozycji. To co uczynił, to dał im podobny rodzaj nadzoru, choć nie równy nadzorowi Jezusa, dał im urząd ogólnych starszych czyli pasterzy, których Książęciem jest Jezus (1 Piotra 5:1-4). Częścią takiej władzy były kwalifikacje, które otrzymały te trzy grupy 70-ciu, uposażające ich w niezbędne umysłowe, moralne i religijne zalety oraz zdolności, umożliwiające wykonywanie funkcji ich urzędu. Wszystkie one były dane im jako Nowym Stworzeniom bez pomniejszania Ducha Świętego czy też świętego autorytetu i władzy, które posiadał Jezus jako Najwyższy Starszy czy Pasterz Kościoła. Oni nie podzielali ani nie podzielają Jego urzędu; po prostu dzielą z Nim i dzielili Jego ciężary w usługiwaniu powszechnemu Kościołowi, zarówno prawdziwemu jak i nominalnemu (w. 17; Micheasz 5:4-6).

(39) Jednak to bynajmniej nie wskazuje że wszyscy podejmowali w równym stopniu ciężary Pana Jezusa. W czasie Żniwa W. Żydowskiego niektórzy z 70-ciu pracowali w większym stopniu i więcej skutecznie niż inni. Do tych należeli Apollos, Tymoteusz i Sylas, którzy z pewnością więcej byli używani przez Pana niż Tytus lub Judas. (Dz.15:22, 32). Większość z nas wie na podstawie doświadczenia i obserwacji, że 70-ciu z Parousji nie brali udziału w służbie w równym stopniu, np. bracia Benjamin Barton i Jan Edgar pracowali bardziej skutecznie niż wszyscy inni pielgrzymi. Z pewnością istniała też różnica, gdy chodzi o 70-ciu z okresu między Żniwami. 35-ciu członków gwiazd tego okresu służyło lepiej niż 35-ciu ich towarzyszy-pomocników; zaś wśród tych 35 członków gwiazd, książę każdego z pięciu Kościołów między Żniwami (Micheasz 5:5), dokonał bardziej skutecznej pracy, aniżeli jakikolwiek inny członek gwiazdy należący do danej gwiazdy. Także pomiędzy tymi, którzy nie byli pięcioma książętami jedni pracowali bardziej skutecznie niż inni. Na pewno Luter, Zwingli i Wesley pracowali bardziej skutecznie niż Browne, Fox czy Stone. Również wśród 35 towarzyszy pomocników były różnice co do użyteczności i skuteczności ich pracy. Melanchton, Oecolampadius i Karol Wesley, towarzysze pomocnicy Lutra, Zwingliego i Jana Wesleya służyli w większym stopniu i bardziej skutecznie niż Harrison, Barclay i Tomasz Campbell, towarzysze pomocnicy Browna, Foxa i Stonea.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 181, 1958 — Przesiewanie przeciwko Okupowi w Wieku Ewangelii”. Cała liczy 10 028 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.