Teraźniejsza Prawda nr 139 (1952)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1952 · strona 1 · pozycja 1952-1

Spis treści

Styczeń 1952 .......... Nr 139

Redaktor: Raymund G Jolly.

NASZ TEKST NA ROCZNE GODŁO

"Ufaj w Panu ze wszystkiego serca twego, a na rozumie twoim nie spolegaj." (Przyp. 3:5)

Przy łasce Bożej, rozpoczynamy nowy rok. Uczynimy dobrze, gdy przy jego wstępie podziękujemy Bogu za wszystkie błogosławieństwa, które nam zesłał podczas przeszłego pełnego wydarzeń roku, starannie zastanowimy się sami nad sobą co się tyczy naszego stanu serca i umysłu, i skupimy nasze siły na doświadczenia, które nas czekają w r. 1952. Przez wiele lat dwaj członkowie gwiazdy anioła laodyceńskiego zalecali nam bardzo pomocne teksty na roczne godło, a Pan obficie błogosławił nam gdy wiernie staraliśmy się postępować podług każdorocznego tekstu. Jak wiele znaczącym był zeszłoroczny tekst (1950) wybrany przez drogiego Brata Johnsona, "Na każdy dzień umieram" (tylko w angielskim wydaniu) - albowiem było to podczas tego samego roku gdy on i reszta Ciała Chrystusowego dokończyli dzieła wiernego codziennego umierania ofiarniczego! A jak pomocnym był tekst na r. 1951, który wzmocnił i zachęcił nas abyśmy nie szukali woli własnej, ale woli Ojca! Wielce dopomógł nam ów tekst do oparcia się specjalnym atakom, które Szatan kierował przeciwko Epifanią oświeconym sługom Bożym.

Wierzymy, że tekst polecony na rok przyszły okaże się także pomocny drogiemu ludowi Pana. W nim są zaznaczone trzy bardzo ważne łaski charakteru: wiara, cichość i pokora. Najpierw zapytajmy się, co znaczy zaufanie w Panu? Ufność jest częścią spolegania serca, która następnie jest częścią wiary. Wiara jest to umysłowe ocenienie i spoleganie sercem na osobie, zasadzie lub rzeczy. Wiara chrześcijańska jako wyższa pierwszorzędna łaska, jest to umysłowe ocenienie i spoleganie sercem na Bogu i Chrystusie według wskazówek przedstawionych w Piśmie Św. tj. Ich osób, Charakterów, Słów i Dzieł. Umysłowe ocenienie Boga i Chrystusa daje do zrozumienia mniej więcej prawdziwą znajomość (Rzym. 10:14), wyrozumienie (Izaj. 1:18), i wiarę względem nich (Jan 3:36). Spoleganie sercem daje do zrozumienia zupełne przekonanie (Rzym. 4:18-21), ocenienie (Żyd. 11:13 - "witali [serdecznie przyjęli] je"), i uczucie (Gal. 5:6) ku Bogu i Chrystusowi, którzy okazali się być absolutnie spolegawczyni w Osobach, Charakterach, Słowach i Dziełach, a więc godni naszego umysłowego ocenienia i spolegania sercem w tych zakresach. Nasze doświadczenia wykazały prawdziwość tego w niezliczonych wypadkach.

Pełne przekonanie wiary składa się z zaufania, ufności, lub pełnego zapewnienia. Ta ufność, podług naszego tekstu, ma być w Panu (Jehowie). Nie czuje ona żadnej wątpliwości gdy się zastanawia coraz więcej nad godnymi podziwu zaletami Osoby Boga, Jego chwalebnym Charakterem, Jego wzniosłym Słowem Prawdy w jego ogólnościach i niezliczonych szczegółach, i nad Jego potężnymi Dziełami (Staranne zbadanie Ep. Tomów o Bogu i Stworzeniu okaże się bardzo pomocne w tym kierunku). Bez względu co mogłoby pobudzać i z jak wielką ilością prawdopodobieństwa przeciw takiej znajomości, wyrozumieniu i wierzeniu, wiara serdecznie ufa, jest całkowicie przekonana i ma całkowite zapewnienie Boga (Rzym. 4:18-24; 2Tym. 1:12; Żyd. 10:22).

Do jakiego stopnia mamy ufać w Panu? Nasz tekst mówi "ze wszystkiego serca". Wielu myli się, ufając Bogu częściowo, tj., "tyle, a nie więcej", i tylko wtedy, kiedy mają namacalne dowody Jego opieki, lub gdy wszystko idzie im pomyślnie. Mało jest takich jak Ijob, który powiedział, "Choćby mnie i zabił, przecie w Nim będę ufał." Prawdziwa i serdeczna wiara może Jemu ufać, bez względu coby się stało. Tysiące a tysiące miało dość wiary w Boga by wyciągnąć ręce do Niego po błogosławieństwa ograniczonej instrukcji w sprawiedliwości i tymczasowego usprawiedliwienia przez Chrystusa jako ich Zbawcy, nawet dziękując Mu za osiągnięcie tych błogosławieństw; lecz w porównaniu mało ufało Mu na tyle, by oddać się Jemu w poświęceniu aby czynić Jego wolę; a jeszcze mniej było tych, co poświęcili się Panu i zupełnie Mu ufali dzień po dniu, chętnie pijąc kielich radosnych lub smutnych doświadczeń, które Bóg, w Swej najwyższej mądrości i wielkiej miłości im nagotował, planując wszystko dla ich dobra i jak największego błogosławieństwa. Jest bardzo łatwo wyobrazić sobie, że nasz sposób na wybór byłby lepszy niż Jego, a w ten sposób nie ufając Mu w zupełności - ze wszystkiego serca. Jak ostrożnymi powinniśmy być aby ufać Jemu całkowicie!

Jest wiele tekstów Pisma, które obiecują pomoc i łaskę tym, co ufają Panu całym sercem. "Lepiej mieć nadzieję w Panu, niżeli ufać w człowieku. Lepiej mieć nadzieję w Panu, niżeli ufać w książętach." (Psalm 118:8, 9) "Którzy ufają w Panu, są jako góra Syon, która się nie poruszy, ale na wieki zostaje." (Psalm 125:1). "Kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie." (Przyp. 28:25). "Kto nadzieje ma w Panu, wywyższony będzie." (Przyp. 29:25). "On jest tarczą tym, którzy ufają w Nim." (Przyp. 30:5). "Dobry jest Pan, i posila w dzień uciśnienia, a zna tych, którzy ufają w Nim." (Nahum 1:7).

Wiele jest także cytatów Pisma, które obiecują gorzki zawód i Boską niełaskę tym, co pokładają swą ufność w kimkolwiek innym lub jakiejkolwiek innej rzeczy. Na przykład, "Jedni w wozach (organizacjach), a drudzy w koniach (fałszywych doktrynach) ufają; ale my na imię Pana, Boga naszego, wspominamy. Onić polegali i upadli, a myśmy powstali, i ostoimy się." (Psalm 20:8, 9; patrz także Izajasz 31:1-3). Czasami gniew Boży był wymierzony przeciwko Izraelowi "przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego." (Psalm 78:22). Bóg rozprasza niektórych jak źdźbło, dlatego że Go zapomnieli i kładli nadzieję w niewłaściwych rzeczach: w kłamstwie (Jer. 13:24, 25); we własnych dziełach (Jer. 48:7); we własnej broni (Łuk. 11:22); w bałwanach (Psalm 115:8); w obronie (5 Moj. 28:32); we własnej sprawiedliwości (Łuk. 18:9), itd. Wprawdzie, "kto ufa w sercu swem, głupi jest" (Przyp. 28:26); "podcięta bywa nadzieja jego, a jako dom pająka ufanie jego. Spolężeli na domu swoim, nie ostoi się; wesprzeli się na nim, nie zadzierzy się." (Ijob. 8:14, 15).

Nie mamy rozumieć z powyższych cytatów, ze nie mamy mieć zaufania w żadnej innej osobie lub rzeczy oprócz Boga, albowiem to znaczyłoby, że żony nie mogłyby mieć zaufania w mężach, lub mężowie w żonach; dzieci w rodzicach, a rodzice w dzieciach; że nigdy nie moglibyśmy mieć zaufania w naszych sąsiadach lub przyjaciołach; i że w zakresie interesu lub handlu nie moglibyśmy mieć w nikim żadnego zaufania. Właściwa myśl jest ta, że chociaż możemy mieć zaufanie do innych osób lub rzeczy oprócz Boga, nie mamy ufać w nich zamiast Boga; nasza najwyższa ufność musi być w Bogu, a to ze wszystkiego serca i bezgranicznie. Nasza ufność w ludziach musi mieć swoje granice, według okoliczności i doświadczonej pewności; lecz nigdy nie mamy ufać człowiekowi do tego stopnia, że poprowadzi nas daleko lepiej od Pana. Jak często mężowie ufali w swych żonach więcej aniżeli w Panu, tak, że gdy żona porzuciła Pana, jej mąż poszedł za nią jak niemowlę! Jak często widzieliśmy jak mąż porzucił Prawdę, gwałcąc swe poświęcenie, a żona poszła za nim, zamiast zwrócić się do Boga po kierownictwo i opiekę. Jezus modlił się (Jan 17:17) "Poświęćże je w Prawdzie twojej, słowo twoje jest Prawdą", a nie, "Poświęćże je w zaufaniu do ich mężów i żon, lub do innych rzeczy!" Jedynym bezpiecznym i pewnym sposobem jest ufanie w Panu z całego serca, a nie spoleganie na własnym wyrozumieniu. Bez wyjątku, wszyscy co byli przesiani z Prawdy i porzucili Pana, pogwałcili te instrukcje dane przez naszego Pana w tym tekście. To pokazuje jak bardzo ważnym on jest!

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 139, 1952 — Nasz tekst na roczne godło”. Cała liczy 7065 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.