--- tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 135, Redaktor: Raymund G Jolly. 1951 — CZAS WTÓREGO PRZYJŚCIA NASZEGO PANA | Literatura Biblijna" opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1951, nr 135. W numerze: CZAS WTÓREGO PRZYJŚCIA NASZEGO PANA · CZY ZNASZ ZNAKI CZASÓW? · MOJŻESZ…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1951-25 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda) # Teraźniejsza Prawda nr 135 (1951) Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1951 · strona 25 · pozycja 1951-25 ## Spis treści - CZAS WTÓREGO PRZYJŚCIA NASZEGO PANA - CZY ZNASZ ZNAKI CZASÓW? - MOJŻESZ, AARON I MARIA - FIGURA I POZAFIGURA - BÓG - PRZYMIOTY ISTOTY BOSKIEJ ## Redaktor: Raymund G Jolly. Spis treści: ## CZAS WTÓREGO PRZYJŚCIA NASZEGO PANA (Herald 1950, 25 - 32; Dokończenie) Lecz czuwający, który bada, z łatwością zauważy, że jest jedną rzeczą znać czas gdy ziemskie panowanie narodów czyli pogan dobiegnie legalnie końca, aby ustąpić miejsca zupełnemu królestwu Boga, podczas gdy byłoby zupełnie inną rzeczą znać kiedy "kamień" czyli królestwo zacznie uderzać posąg w jego stopy przed jego zniszczeniem. Okres uderzenia posągu, który poprzedzi jego zniszczenie, musi także poprzedzić pełne założenie królestwa Bożego, które ma napełnić całą ziemię. Okres uderzenia jest okresem Parousii i Epifanii, w którym Chrystus jest obecny, zbierając i wyzwalając Swe "klejnoty" - Swych wybranych - i w którym uderzy On narody obosiecznym mieczem Swych ust i laską żelazną potłucze je jako naczynia gliniane, przygotowując ludzkość dla królewskiego majestatu niebios. Niechaj ci, którzy czuwają, krytycznie zauważą wyjaśnienie Daniela proroka, że to będzie "w dniach tych królów" (królestwa tu przedstawione w stopach i palcach posągu są podziałami papieskiego Rzymu), gdy Bóg Niebieski ustanowi Swoje królestwo. Bóg zaczął wybór klasy Swego królestwa w czasach świeckiego Rzymu, przedstawionego przez nogi z żelaza - i od tego czasu dobieranie tego królestwa trwało aż do r. 1914; a ustanowienie czyli przyprowadzenie Swego Kościoła (królestwa) do władzy następuje pod koniec panowania pogan, lecz przed końcem ich panowania, bo to jest "w dniach tych królów", a nie po ich czasie, że niewidzialna faza królestwa Bożego jest ustanawiana. Zauważmy podobieństwo wyrażeń "w dniach Syna człowieczego" i "w dniach tych królów", oba mają to samo znaczenie. Należy pamiętać, że jak dowiedliśmy, są to te same dni, dni zanim wygasa okres Boskiego nadania władzy poganom, w których Syn Człowieczy będzie obecny, aby ustanowić Swoje królestwo, nie w sposób widzialny lecz w mocy i nieco później zniszczy wszystkie pogańskie królestwa. Stąd ustanowienie fazy niewidzialnej królestwa nastąpiło przed rokiem 1914, i dlatego powrót Jezusa poprzedził tę datę zachodzącą w październiku 1974, jak to obecnie dowiedziemy. ## DOŚWIADCZENIA IZRAELA BYŁY PROROCZE (3) Weźmy inny wiersz proroctwa, ukryty, a jednak bardzo prosty i łatwy do oceny gdy raz umysł go pojmie. Pismo św. ukazuje nam, że cielesny dom Izraela i wszystkie jego instytucje i sprawy były symbolicznymi zapowiedziami duchowego domu Izraela i jego wyższych instytucji lepszych ofiar, itd. Dlatego też nie może nas dziwić gdy znajdziemy, iż długość Wieku Żydowskiego, długość łaski względem, cielesnego Izraela, była także symboliczna, a to daje nam dokładną miarę Wieku Ewangelii - Boskiego postępowania względem duchowego Izraela i darzenia go łaską. Kilka faktów udowodni to. Imię Jakub zmienione zostało na Izrael, które oznacza "książę albo wojownik \[chodzący\] z Bogiem," a jego potomkowie określeni przeto Izraelitami, czyli ludźmi książęcia \[chodzącego\] z Bogiem. Lecz pozafigurą Jakuba jest Chrystus, prawdziwy Książe \[chodzący\] z Bogiem, nie według ciała lecz według Ducha; a Jego domem jest Izrael duchowy. Dwunastu synów Jakuba odziedziczy naprzód jego imię i błogosławieństwo, a przez nich spłynęło to na cały cielesny dom Izraela; dwunastu Apostołów Chrystusa odziedziczyło Jego imię i błogosławieństwo, a przez nich spłynęło to na cały duchowy dom Izraela. Jak figuralny dom posiadał najwyższego kapłana Aarona, tak pozafiguralny dom ma jeszcze większego Arcybiskupa, którym jest Pan nasz Jezus Chrystus - "Najwyższy Kapłan naszego wyznania" (żydów 3:1). Jak dom cielesny miał kapłaństwo pod Aaronem, tak dom duchowy ma "królewskie Kapłaństwo" pod Chrystusem, którym obiecano, że będą królami i kapłanami Boga, którzy panować będą na ziemi, gdy skończy się ich obecny czas ofiarniczy. Tak moglibyśmy iść dalej ze wszystkim co cielesny Izrael posiadał i znaleźć odpowiednik na wyższym poziomie u duchowego Izraela, ale nie będziemy tu wchodzili w szczegóły; wystarczy zauważyć, że Wiek Żydowski lub okres łaski cielesnego Izraela skończył się okresem "żniwa" lat czterdziestu. Okres ten zaczął się z chrztem naszego Pana, trwał trzy i pół roku jako narodowa próba, a gdy ten naród został odtrącony w czasie ukrzyżowania naszego Pana, praca żniwiarska zaczęła się na większą skalę (oddzielanie pszenicy od plew), czas wybierania z tego odtrąconego narodu takich, którzy byli "prawdziwymi Izraelitami" przed wielkim czasem ucisku, jaki przyszedł na naród, i który zaczął przygotowywać całkowite zniszczenie ich narodowej stolicy w r. 69 po Chr. Wszystko to przyrównywane jest do okresu "żniwa" i pierwszego gromadzenia pszenicy i następnie plew. Pan daje nam wskazówki (Mat. 13), że ten Ewangeliczny Wiek łaski duchowego Izraela w podobny sposób skończy się czasem żniwa gromadzącego pszenicę i ostatecznego zniszczenia kąkolu. W zbiórce cielesnego domu nasz Pan, w ciele, był głównym żeńca a Jego apostołowie byli Jego współpracownikami; w zbiórce duchowego domu nasz Pan, będąc duchem, musiał być obecnym, jako główny żeńca, a członkowie duchowego domu także musieli być żeńcami. Zauważmy teraz czas odpowiednich zestawień. Wiek Żydowski od śmierci Jakuba do śmierci Chrystusa wynosił 1845 lat, do początku wyjścia - z poselstwem naszego Pana 1841½ lat, a do początku przygotowań do ostatecznego zburzenia ich stolicy w r. 69 po Chr., 1881½ lat. Zauważmy jak Wiek Ewangeliczny temu odpowiada. Wiek Ewangeliczny co się tyczy Kościoła nie zaczął się z urodzeniem naszego Pana, ale zaczai się po śmierci i zmartwychwstaniu Jego, gdy On zlecił Swym uczniom "głosić Ewangelię wszystkim." (Poprzednią pracą naszego Pana w czasie Jego 3½ letniej działalności było ofiarowanie królestwa domowi cielesnemu, aby ich wypróbować i dowieść, że byli narodem nieprzygotowanym na przyjęcie prawdziwego królestwa). Zastosowując wyżej wspomniane miary czasu Wieku Żydowskiego do Wieku Ewangelicznego, zaczynając go w czasie śmierci naszego Pana i Jego zmartwychwstania oraz błogosławieństwa Zesłania Ducha św. na wiosnę r. 33 po Chr. do jesieni r. 1874; oraz 1845 lat Wieku Żydowskiego od śmierci Jakuba do odtrącenia cielesnego Izraela tu zastosowane, mierząc od wiosny r. 33 po Chr., sięgałyby do wiosny 1878; a 1881½ lat od śmierci Jakuba do rozpoczęcia przygotowań do zniszczenia stolicy Izraela w r. 69 po Chr. znajdują odpowiednik w tym Wieku Ewangelicznym, mierząc 1881½ lat od wiosny r. 33 po Chr., co doprowadziłoby nas dokładnie do jesieni 1914, właśnie tego roku i czasu ukazanego nam w proroctwie Daniela i Mojżesza, jako będącego pełnym zakończeniem i kresem "czasu pogan". Czyż mogłoby to być rzeczą przypadkową? Bynajmniej; jest to planem. Jakiegoż silniejszego świadectwa mogłoby żądać oko i ucho wiary. Zapewne, że gdyby jaśniejszy był widok nie pozostawiałby miejsca dla wiary. Pismo św. wykazuje, że Wiek Żydowski i Wiek Ewangeliczny będą tej samej długości, gdy uczy z jednej strony, że Izrael będzie w niełasce u Boga i w ślepocie podczas wybierania Kościoła (Rzym. 11:25); z drugiej zaś strony, że ten czas niełaski był "dwójnasobem" (podwójnością czasu i zdarzeń) czasu ich łaski podczas Wieku Żydowskiego (Jer. 16:13 - 16) ; że ten "dwójnasób" (podwójność czasu i zdarzeń) skończyłby się gdy skończy się czas postanowiony (Iz. 40:2) i że ten "dwójnasób" (podwójność czasu i zdarzeń) zaczął się w dniu gdy Chrystus wjechał do Jerozolimy (Zach. 9:9, 10 - 12; Mat. 21:4 - 9, 43 ; 23:34 - 39; Jan 12:12 - 15; Łukasz 19:40 - 42). W ten sposób mamy dowody biblijne na 1845 lat, oznaczające równoległe czasy i zdarzenia w Wieku Żydowskim i Ewangelicznym. ## PROROCTWO JUBILEUSZOWE (4) Zauważmy inne proroctwo podobnie ukryte w symbolu w prawie Mojżeszowym: Żydowski Rok Jubileuszowy. Nikt nie jest przygotowany do tego, aby zrozumieć ten wiersz proroctwa jeśli nie dowiedział się przedtem, że wtóre przyjście naszego Pana nie jest w celach zniszczenia świata, lecz w celach błogosławieństwa dla niego, stosownie do obietnicy danej Abrahamowi "w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi", z łaskami utraconymi w Adamie, stąd więc restytucja wszystkich rzeczy utraconych." Rzeczy te dane będą wszystkim i staną się wiecznymi, którzy je przyjmą na warunkach Nowego Przymierza. Nikt nie może widzieć żadnej piękności lub symbolicznego znaczenia w Jubileuszu Izraela, jeśli nie wie, że Bóg dał "czasy restytucji wszystkich rzeczy", które zaczną się w związku z wtórym przyjściem Zbawiciela (Patrz Dzieje 3:19 - 23). Znajdujemy, że lata Jubileuszowe Izraela, w których każda osoba i rodzina otrzymały zwrot każdej straconej własności i wszystkich osobistych swobód i były zwalniane od wszelkich długów, miały stać się symbolem nadchodzących czasów restytucji, gdy pełna sposobność uzyskania wolności od grzechu i Szatana, od długu wobec Boskiej Sprawiedliwości, i od dziedzicznych słabości ciała, będzie dana wszystkim i gdy ziemia przypadnie znowu rodzajowi ludzkiemu w ogóle, dla którego była stworzona i dla którego była odkupiona przez Chrystusa, gdy została stracona na skutek występku Adama. Znajdujemy, że Pismo św. w związku z tymi Jubileuszami wykazuje system liczenia rachunkiem kwadratowym; i że Jubileusz Jubileuszów, lub pięćdziesiąt razy pięćdziesiąt lat (2500 lat) stanowi Wielki Jubileuszowy cykl i że taki cykl zaczął liczyć się gdy Cielesny Izrael obchodził swój ostatni symboliczny Jubileusz. Widzimy z Pisma św., że dziewiętnasty jubileuszowy rok Izraela, od października r. 627 do października r. 626 przed Chr. był jego ostatnim. Wiedząc, że Jubileusz był częścią prawa Zakonu i że żaden szczegół tegoż prawa, ani kreska ani jota nie może przeminąć nie osiągnąwszy wypełnienia czyli pozafigury, mierzymy cykl Wielkiego Jubileuszu 2500 lat od daty, gdy obchodzony był ostatni symboliczny Jubileusz, w październiku 626 przed Chr. i odpowiednio do tego znajdujemy, że pozafiguralny Jubileusz lub Wielki Jubileusz Jubileuszów winien był rozpocząć się w październiku 1874. W ten sposób 625¼ lat przed Chr gdy dodamy do 1874¾ lat po Chr. jest 2500 lat. Wskazuje to na październik 1875 jako na koniec wielkiego cyklu łącznie z rokiem Jubileuszowym, który w konsekwencji byłby zaczai się w październiku 1874, gdyby figura miała trwać dalej. Ponieważ pozafigura czasu symbolicznego zawsze nastaje w czasie, gdyby figura była utrzymywaną i gdyby trwała w dalszym ciągu, pozafiguralny Jubileusz, składający się z 1000 lat zamiast jednego roku, winien był rozpocząć się w październiku, 1874. Możnaby zapytać się jakim prawem liczymy rachunkiem kwadratowym lata cyklu Jubileuszowego, aby otrzymać Wielki lub Pozafiguralny Cykl, wiodący do i wprowadzający Wielki Pozafiguralny Jubileusz? Odpowiadamy, że Pan wskazuje iż to jest właściwa metoda. W jaki sposób? Przez podnoszenie do kwadratu, w każdym wypadku, czas niższego okresu, aby osiągnąć następny wyższy. W ten sposób podniósł do kwadratu liczbę dni w tygodniu dni, które kulminowały w Sabacie, aby wiodły i wprowadziły Jubileusz tygodni, Zesłanie Ducha św., pięćdziesiąty dzień, następne wyższe święto niż Sabat (3 Moj. 23:15 - 21). Bóg również podniósł do kwadratu liczbę lat w tygodniu lat, co kulminowało w roku Sabatu, aby wiodło i wprowadziło rok Jubileuszowy, pięćdziesiąty rok, następne wyższe święto niż rok Sabatu (3Moj. 25:1 - 4, 8 - 13). Ponieważ okres 50 - letni składający się z siedmiu lat Sabatowych z następującym po nich rokiem Jubileuszowym był najwyższym okresem w symbolu, następnym wyższym musiałby być pozafiguralny lub wielki cykl. Stąd przez podniesienie do kwadratu najwyższego okresu figury (50 lat) otrzymujemy następny wyższy okres, 2500 lat, jako czas Wielkiego lub Pozafiguralnego Cyklu. W ten sposób widzimy, że okresy Sabatowe po 49 lat mają jako swój pozafiguralny Wielki Cykl 2500 lat; że rok Jubileuszowy ma jako swoją pozafigurę Tysiąclecie, czasy restytucji wszystkich rzeczy, okres tysiąca lat i że Wielki lub Pozafiguralny Cykl jest kwadratem następnego niższego okresu, który był najwyższym okresem figury, z których ostatni miał z konieczności po sobie Cykl Pozafiguralny (Mat. 5:17). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 135, Redaktor: Raymund G Jolly. 1951 — CZAS WTÓREGO PRZYJŚCIA NASZEGO PANA”. Cała liczy 8214 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*