Teraźniejsza Prawda nr 129 (1950)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1950 · strona 17 · pozycja 1950-17

Spis treści

Maj, 1950 .............. Nr 129

Redaktor: Paul S. L. Johnson

MOJŻESZ, AARON i MARIA - FIGURA i POZAFIGURA

(4 Moj. 12:1 - 16; tom IX, 87 - 178)

Głównym tematem pozafiguralnym Czwartej Księgi Mojżesza jest historia Słowa i ludu Bożego. Istnieje ścisła łączność pomiędzy pozafigurą 4Mojżesza 12:1-16*, a pozafigurą poprzednich części tej księgi od 9:15 - 11:35; albowiem 4Moj. 9:15 - 23 omawia pozafiguralnie Prawdę na czas słuszny, tłumacząc Stary Testament (słup ognisty), Nowy Testament (słup obłokowy) i tych, których one prowadziły; 4Moj. 10:1 - 10 omawia pozafiguralnie poselstwo Prawdy odnośnie wysokiego powołania (pierwszej srebrnej trąby) i poselstwo Prawdy odnośnie przypisanej i aktualnej restytucji (drugiej srebrnej trąby) i o tych, którzy je głosili; wiersze 11 - 28 omawiają pozafiguralnie jak powyższe poselstwa w różnych ich częściach uskuteczniły postęp dwunastu denominacjom Chrześcijaństwa; wiersze 29 - 32 określają starania Kościoła Wieku Ewangelii by zdobyć pomoc cielesnego Izraela dla Prawdy; wiersze 33 - 36 wykazują pozaobrazowo, że kierunek postępowania ludu Bożego był wyznaczony przez Boski plan (arkę), Prawdę na czasie (słup obłokowy) i Chrystusa (Mojżesza); a 4Moj. rozdział 11 omawia pozafiguralnie trzy przeciw - okupowe przesiania, same w sobie jak i w pokrewieństwie do Chrystusa (Mojżesza) - który częściowo działa przez dwunastu Apostołów i "Drugorzędnych Proroków" (siedemdziesięciu) jako nauczycieli ogólnego Kościoła. Rozdział 12 - ty traktuje o Chrystusie działającym przez członków gwiezdnych siedmiu Kościołów, a w szczególności przez członków gwiezdnych Kościoła Laodycejskiego, jako Jego ustnych wyrazicieli, w przeciwstawieniu do wszystkich innych ogólnych nauczycieli Kościoła.

(2) Widzimy więc że przedmiotem tej całej części tej księgi jest omawianie o Słowie Bożym i Jego ludzie z różnych punktów zapatrywania. To samo można zauważyć z rozdziałów 13; 14 tej księgi, iż ta sama ogólna myśl jest przedmiotem tych rozdziałów. A nawet te części tej księgi, które poprzedzają 4Moj. 9:15 są mniej więcej spokrewnione z tą ogólną myślą, albowiem lud Pański jest tam z różnych punktów zapatrywania przedstawiony w swoim pokrewieństwie do Słowa Bożego. Można to zauważyć z pozafigur danych rozdziałów: 4Moj. roz. 1 i 2 określają pozafiguralnie dwanaście denominacji Chrześcijaństwa zgromadzonych przez Słowo Boże; 4Moj. roz. 3 i 4 dają pozafiguralne treściwe określenie kapłanów, a szczegółowo Lewitów usługujących Słowu Bożemu; 4Moj. roz. 5 określa pozafiguralnie grzeszników Wieku Ewangelii, którzy grzeszyli przeciwko Słowu Bożemu; 4Moj. roz. 6 podaje opis, który w pozafigurze odnosi się do specjalnych kapłańskich sług Słowa Bożego podczas Wieku Ewangelii; 4Moj. roz. 7 odnosi się do książąt usługujących Słowu Bożemu, a przedstawiających utratników koron; 4Moj. roz. 8 odnosi się pozafiguralnie do Lewickich sług Słowa Bożego i do ich oczyszczenia, poświęcenia i usługi; a 4Moj. 9:1 - 14 odnosi się pozafiguralnie do dwóch grup tych, co obchodzą Przejście, a którzy przyprowadzeni zostali do tego stanu przez Słowo Boże. Z powyższego widzimy, że rzeczy zawarte w 4 księdze Mojżesza w roz. od 1 do 14 odnoszą się pozafiguralnie do Słowa i ludu Bożego w różnych i spokrewnionych ze sobą (zarysach. Innymi słowy, z punktu zapatrywania pozafigury, te rozdziały logicznie stanowią jeden przedmiot, tj. Słowo Boże i Lud Boży. A badając dalej tę księgę zobaczymy że rzeczy zawarte w tej całej księdze można zsumować pod jeden pozafiguralny przedmiot, jako historia Prawdy (Słowa Bożego) i Ludu Prawdy (Ludu Bożego), które maja wspólne ze sobą pokrewieństwo, lub są spokrewnione z innymi rzeczami. Istnieje tu nadzwyczaj logiczna łączność pozafigur tej księgi, którą badamy z tak drobnymi szczegółami. Gdy ukończymy studiowanie tej księgi i następnej, tj. Piątej Księgi Mojżesza, które są pokazane symbolicznie w dwu deskach narożnikowych w świątnicy Najświętszej, z których jedna jest po stronie słupa, wyobrażającego naszego Pana jako Nowe Stworzenie i Autora księgi Objawienia, to wtedy napewno będziemy w znakomitym położeniu zbadania tej ostatniej księgi Nowego Testamentu. Z tymi wstępnymi słowami jesteśmy teraz gotowi rozpocząć badanie 12 - go rozdziału. Niechaj Pan pobłogosławi wszystkim to badanie!

_____________________

* W Bibliach angielskich zachodzi różnica odnośnie wierszy w rozdziałach 12 i 13. Nasz 1 - szy wiersz z 13 - go rozdziału jest w angielskim 16 wierszem 12 - go rozdziału. Z tego powodu 12 rozdział ma w angielskim 16 wierszy, a 13 - ty rozdział 33 wiersze. - Przyp. tłum.

(3) Figuralne opowiadanie z tego rozdziału jest łatwe do zrozumienia, lecz jego pozafigura zawiera głębokie znaczenie, które wymaga mniej więcej głębokiego badania, lecz które z powodu bogatych bryłek symbolicznego złota i srebra jakie w sobie zawiera - wynagrodzi wielokrotnie wysiłki podjęte w jego studiowaniu. Z czterech najwybitniejszych osób z pośród Izraela wzmiankowanych dotychczas w historii wyjścia, ten rozdział zwraca paszą uwagę na trzy osoby (Jozue jest tą czwartą osobą). Maria (znaczy bunt ludu i odnosi się do tego faktu, że przedstawia Wielką Kompanię, która buntuje się przeciwko zarządzeniom i naukom Bożym) była najwybitniejszą niewiastą Izraelską z czasu wyjścia z Egiptu; Aaron (oświecony, odnosi się do tego faktu, że Małe Stadko posiada Prawdę), z wyjątkiem Mojżesza, był najwybitniejszym mężem w owym czasie. Lecz w tym rozdziale Maria i Aaron, a zwłaszcza Maria, nie pokazują się w dobrym świetle. Oni stali się winnymi dwojakiego zła: byli pyszni, z czego wynikło szemranie, i wywyższali samych siebie. Pycha rodzinna i narodowa przyczyniła się do tego, że czuli urazę przeciw Mojżeszowi, że wziął sobie żonę z narodu Chusytów. Możebne że Zefora, zająwszy przednie miejsce w narodzie, stała się powodem zazdrości Marii, która została przez to usunięta na drugorzędne miejsce. Mojżesz (znaczy, wydobyty z wody, jest po pierwsze aluzją do naszego Pana, a po drugie do Kościoła wybranego z pośród ludzi, 5Moj. 18:15; 18), bądź co bądź, był krytykowany za to że pojął Zeforę za żonę, która przybyła do Mojżesza i Izraela razem z ojcem Jetrem i swymi dwoma synami około roku przedtem, przy górze Synaj (2 Moj. 18:2, 5, 6); a jej pozostawanie z nim stało się od tego czasu ciężkim doświadczeniem tak dla Marii jak i dla Aarona. Zefora (znaczy, mały ptaszek), jest zwana w Biblii angielskiej Etiopką, w polskiej murzynką, pochodziła z pokolenia Chusytów. Chusyci dzielili się na dwie grupy: na murzynów, zamieszkujących Afrykę, których kraj był odległy tysiąc mil na południe od terytorium Madianitów z Horebu i na tych - którzy byli koloru brunatno - białego, a którzy mieszkali w Synajskiej Arabii (2Kron. 21:16). Zdaje się iż ona należała do tego drugiego gatunku Chusytów. Jej ojciec, który zwykle jest nazywany Jetrem (2 Moj. 4:18; 18:1 - 24), a czasami Raguelem (2 Moj. 2:18; 4Moj. 10:29), był kapłanem Madiańskim (2 Moj. 2:16 - 21,; 3:1; 18:1), który jest też raz nazwany Madianitą (4 Moj. 10:29). W księdze Sędziów 1:16 jest błędnie podana w polskim przekładzie nazwa jego narodowości, jako synowie Ceni, zamiast synowie Kenejczyka (zob. notatkę u dołu*). Cytaty, odnoszące się do jego narodowości, można pogodzić w tym zrozumieniu, że to pierwsze określenie (Madianitą) odnosi się do narodu, pomiędzy którym żył i sprawował urząd kapłański, a drugie (Kenejczyk) do jego właściwej narodowości. Zdaje się, że Kenejczycy byli Amalekitami (1 Sam. 15:6*). Różnili się od reszty Amakelitów tym, że byli przyjaźni Izraelitom gdy ci wyszli z Egiptu, t j. na puszczy. Amalekici jako pierwsi z narodów (4 Moj. 24:20), byli zorganizowani przez Nemroda, pierwszego władcę, który był Chusytą (1 Moj. 10:8 - 10) co by wskazywało, że oni byli Chusytami, chociaż tego nie ma dosłownie w Biblii, lecz wnioskujemy iż tak jest z powyższych przyczyn, oraz z następnego zdania. Nemrod, z wyjątkiem dzieci swego brata Regmy (w. 7), zdaje się, że założył królestwo dla każdego ze swoich bratanków przez swych czterech braci (w. 7, 10), pomiędzy którymi byli Amalekici. Jeśli tak, to widzimy, że chociaż Jetro był kapłanem i obywatelem Madianu, jednakowoż był on brunatno - białym Chusytą, jednym z tych, którzy mieszkali blisko Arabów na półwyspie Synajskim, tam gdzie zwykle Amalekici zamieszkiwali (2 Moj. 17:8 - 16; 1Moj. 14:7). Lecz chociaż Zefora była brunatno - białą Chusytką, była przez Marię i Aarona uważana za niższą od niewiasty hebrajskiej. I to było głównym powodem szemrania Marii i Aarona przeciwko Mojżeszowi że ją pojął za żonę (w.1). Tym to sposobem pycha poprowadziła ich na błędną drogę i była przyczyną szemrania przeciwko własnemu wodzowi, który był także wodzem naznaczonym Izraelowi przez Boga.

(4) Chociaż pozafigura 4Moj. 12 może być właściwie zastosowana w ogólnym znaczeniu do żniwa Żydowskiego i do okresu pomiędzy dwoma żniwami, to niewątpliwie najwięcej odnosi się do Parousii i Epifanii. Na dowód tego mamy to, że Maria była wysłana poza obóz, co równa się wysłaniu Kozła Azazela jako klasy na puszczę, a więc jest pracą epifaniczną, chociaż w każdym z trzech okresów były be zwątpienia jednostki utratników koron, którzy byli oddawani Azazelowi na puszczy (1 Kor. 5:5; 1Tym. 1:19, 20). Maria, przeto, jak nam wskazuje znaczenie jej imienia, przez wypełnione fakty i przez to, że została wydalona poza obóz na podobieństwo Kozła Azazela, widocznie przedstawia niektórych członków Wielkiej Kompanii, a zwłaszcza jej zdolniejszych i wybitniejszych, którzy wiele wad znaleźli w tych, których Pan wybrał na członków Oblubienicy a którzy w rzeczywistości energicznie ubiegali się o równość z naszym Panem, jako Boskie narzędzia mówcze. Aaron wyobraża w tym rozdziale niektórych członków Małego Stadka, szczególnie zdolniejszych i wybitniejszych, którzy znaszli nieco wad w tych, których Pan wybrał na członków Oblubienicy i w lekki sposób ubiegali się o równość z naszym Panem, jako Boskie narzędzia mówcze. Mojżesz w tym rozdziale przedstawia naszego Pana (w. 7; Żyd. 3:1 - 6), jako Oblubieńca Kościoła, narzędzie mówcze i wykonawcę Boga. Zefora w tym rozdziale przedstawia Maluczkie Stadko, a zwłaszcza jego mniej zdolnych i mniej wybitnych członków. To ogólne określenie figuralne czterech osób podanych w pierwszym wierszu dopomoże nam do jego zrozumienia. Gdy pozafiguralne szemranie rozpoczęło się pozafiguralna Maria była niezawodnie w Maluczkim Stadku, ponieważ ich karą za zło było częściowe odesłanie ich do Wielkiego Grona. Aaron w pozafigurze pozostał w Maluczkim Stadku. Jak pycha rodzinna, narodowa i pochodząca ze stanowiska zaprowadziła Marię i Aarona do złego, jak jest podana w pierwszym wierszu, tak pycha wpłynęła na sporą liczbę nowych stworzeń, których prawdziwe lub urojone talenty, stanowiska, posiadłości, wpływy, itd. doprowadziły ich do myślenia za wiele o sobie i do poniżania swych braci z Małego Stadka, których uważali za niższych od siebie w talentach, stanowisku, wpływie, itd. szczególnie tych, którzy byli pod tymi względami upośledzeni, na podobieństwo figuralnej Zefory; ci wyniośli czynili ich mniej lub więcej bezużytecznymi.

(5) Nieraz dało się słyszeć takie uwagi członków pozafiguralnej Marii i Aarona: "Nie wiem co Pan widział w tym lub owym, że zaprosił ich do członkostwa Oblubienicy. Ich wykształcenie, maniery i wygląd są tak poślednie, że wstydzę się z nimi przestawać. Oni napewno nie są ozdobą dla Prawdy." Widzieliśmy jak tacy unikali towarzystwa tych braci, a jeśli się zeszli to jak najprędzej uciekali, nosząc się z myślą, że nie będą marnować czasu lub słów z nimi. Swoje słowa i czas, uśmiech i społeczność zatrzymywali dla więcej utalentowanych i przyjacielskich braci. Niektórzy chociaż nie wyrażali się w ten sposób o drugich, to jednak pokazali to przez swe uczynki i postawę. Co znaczy takie postępowanie, czy to przez

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 129, 1950 — MOJŻESZ, AARON i MARIA - FIGURA i POZAFIGURA”. Cała liczy 14 738 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.