---
tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 125, 1949 — NIEWOLA I WYZWOLENIE IZRAELA | Literatura Biblijna"
opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1949, nr 125. W numerze: NIEWOLA I WYZWOLENIE IZRAELA · Pytania Beriańskie · POSŁANNIK EPIFANII ·…"
adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1949-33
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda)

# Teraźniejsza Prawda nr 125 (1949)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1949 · strona 33 · pozycja 1949-33

## Spis treści

- NIEWOLA I WYZWOLENIE IZRAELA
- Pytania Beriańskie
- POSŁANNIK EPIFANII
- PYTANIA I ODPOWIEDZI
- ZAWIADOMIENIA

Wrzesień 1949 ............... Nr 125

## Redaktor: Paul S. L. Johnson

## NIEWOLA I WYZWOLENIE IZRAELA

2Moj. 1:6-7:13; 10:24-15:21; P. '33, 150

(Dokończenie)

W Księdze 2 Mojżesza 15:1-21 jest figuralnie przedstawiona chóralna pieśń Alleluja, śpiewana przez symboliczne niebiosa i ziemię. Ta pieśń rozpoczyna się po zniszczeniu upadłych aniołów i odstępczych ludzi przy końcu Małego Okresu. Ta sama pieśń jest wyrażona w skróceniu w księdze Obj. 5:13. Różnica pomiędzy tymi dwiema pieśniami jest nie tylko w tym, że w pierwszej zawiera się więcej szczegółów, ale i w tym, że pieśń o Wyjściu w pozafigurze ogranicza się do opisu doświadczeń w Małym Okresie, podczas gdy pieśń z Obj. 5:13 jest pieśnią o Wyzwoleniu z obu wieków — Ewangelii i Tysiąclecia. Oprócz tego pieśń o Wyjściu jest śpiewana Jehowie, podczas gdy pieśń z Objawienia jest śpiewana Jehowie i Barankowi. Jednak w ogólności obie są tą samą pieśnią. Ażeby zrozumieć właściwość zastosowania pieśni z 2Moj. 15:1-21, musimy Wziąć pod uwagę ten fakt, że jak wojujący władca, który na wojnie o niepodległość odniósł zwycięstwo z pod opresyjnego i możnego wroga, jest wychwalany w pieśni, tańcu i paradzie przez jego uwolnionych i wdzięcznych poddanych, tak samo w księdze 2 Mojżesza 15:1-21, Jehowa jest wychwalany w pieśni, tańcu i paradzie za Jego zwycięstwo w wojnie, jaką prowadził o wyzwolenie Izraela, którego Faraon chciał ponownie podbić i ujarzmić w niewolę. W znaczeniu pozafiguralnym Jehowa będzie wysławiany za wyzwolenie Jego ludu od ostatecznych wysiłków Szatana, jego upadłych aniołów i odstępczych ludzi, którzy będą chcieli ponownie ujarzmić wierną klasę restytucyjną, jak również Starożytnych i Młodocianych Świętych. W ten sposób - zapatrując się widzimy, że pieśń triumfu izraelskiego, śpiewana Bogu jako wielkiemu Oswobodzicielowi, stała się proroctwem triumfalnego śpiewu wszystkich odkupionych Bogu, Największemu ze wszystkich oswobodzicieli i Jego Głównodowodzącemu, naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi i jest w krótkości opisana w Objawieniu 5:13. Podając tę krótką przedmowę o ogólnych uwagach, odnoszących się do księgi 2 Mojżesza 15:1-21, przystępujemy teraz do szczegółów podanych w tych wierszach Pisma Świętego, którymi kończymy nasze obecne badanie.

(2) Mojżesz, śpiewając tę pieśń (wiersz 1), jako jej natchniony kompozytor, wyobraża Jezusa i Kościół, którzy będą tym Boskim natchnionym kompozytorem ostatniego hymnu Alleluja, jaki niebiosa i ziemia śpiewać będą Jehowie, jako najwyższemu Bogu, a Który jest i najwyższym w zwycięstwie. Synowie Izraelscy, przyłączający się do tej pieśni, wyobrażają Starożytnych i Młodocianych Świętych jak i Wielkie Grono, i prawdopodobnie pokutujących i przywróconych do pierwotnego stanu aniołów; te klasy połączą się w cudownym hymnie zbawienia. Dlatego ograniczamy pozafigury Mojżesza i synów Izraelskich do tych czterech, a prawdopodobnie pięciu klas duchowych, ponieważ rozumiemy, że Maria i inne niewiasty Izraelskie wspomniane w wierszach 20 , 21, reprezentują wierna klasę restytucyjną. Rozumiemy również, że aniołowie pokutujący i przywróceni do pierwotnego stanu są z tego powodu zaliczeni do synów Izraelskich, bo oni prawdopodobnie wchodzą w pozafiguralny "lud pospolity" wspomniany w 2Moj. 12:3,8, a także i dlatego, że mieli w Parousji swoją próbę i sąd, a w Epifanii przechodzili swoje oddzielenie od niepokutujących i upadłych aniołów (2 Tym. 4:1; Z. '07, 296-300, albo "Sąd Dnia Wielkiego" S. '26-IX-131), a w Tysiącleciu będą na próbie życia. Próba, na jaką byli wystawieni upadli aniołowie w Wieku Ewangelii, miała wykazać, czy oni będą lub nie będą pokutowali. Próba ta nie była próbą życia, która dopiero w Tysiącleciu będzie daną pokutującym upadłym aniołom, ale nie niepokutującym, którzy jako niepoprawni, będą, tak jak szatan, podczas całego Tysiąclecia w przepaści.

(3) Ponieważ Biblia (Ef. 1:10, i t. d.) upewnia nas, że Bóg będzie jeszcze Głową rzeczy, jakie są na niebie (pokutujących upadłych aniołów) przy końcu przyszłego Wieku, dlatego rozumiemy, że ci aniołowie będą w Tysiącleciu na próbie życia i dlatego jakimś sposobem, niejasnym nam jeszcze, będą objęci próbami Małego Okresu, na podobieństwo Starożytnych i Młodocianych świętych, którzy chociaż byli w tym życiu na próbie zdatności na Lewitów i Książąt, będą jeszcze w przyszłym Wieku na próbie życia, a których ostateczna próba odbędzie się w Małym Okresie, że i pokutujący aniołowie będą mieli ostateczna próbę w Małym Okresie, to jest jasne z tego faktu, że Szatan ma być rozwiązany zanim oni mogą być wystawieni na próbę jego pokus. Szatan i jego niepoprawni aniołowie albo będą starali się o wciągnięcie pokutujących aniołów do współudziału ze sobą w zwodzeniu klasy restytucyjnej, albo będą usiłowali usunąć ich od pewnych im nadanych przywilejów (na podobieństwo jak będą chcieli uczynić w sprawie książąt Tysiąclecia), albowiem pokutujący aniołowie będą prawdopodobnie mieli pewną służbę opiekuńczą nad klasą restytucyjną w Tysiącleciu, która będzie różniła się od dzieła spełnianego przez Chrystusa \[Głowę i Ciało\] i Wielkie Grono, tak jak różni się służba, opiekuńcza dobrych aniołów, jaką teraz spełniają względem Kościoła w ciele (Żyd. 1:14), i od tej służby Szatan będzie możliwie starał się im odradzać lub usunąć. Próba, jakiej podlegać będą pokutujący aniołowie, będzie ciężką do zniesienia i prawdopodobnie będzie podchodziła pod pięć punktów próby, pod jakie podlegać będą Starożytni i Młodociani święci, a która będzie odmienna od próby klasy restytucyjnej. Biblia nie daje informacji czy niektórzy z nich upadną lub nie, tak jak nie daje informacji w tej sprawie odnośnie książąt Tysiąclecia. Wierność tych trzech klas w próbach przedwstępnych, przed próbą życia, będzie możliwie powodem, że będą wiernymi w próbie ostatniej, chociaż nie jest absolutna gwarancją, ponieważ próba zawiera w sobie możliwość upadku.

Ufamy, że ta rzecz będzie nam lepiej znana, aniżeli ją teraz znamy, chociaż pełna jej znajomość będzie prawdopodobnie zakryta przed nami dopóki jesteśmy w ciele, gdyż nie byłaby korzystną dla tych trzech klas, którzy gdyby byli zapewnieni o swoim powodzeniu w ostatniej próbie, to możliwe, że niektóre jednostki nie czyniłyby tak dobrych postępków, jak wtedy, gdy będą pozostawieni w niepewności co do wyniku tej próby.

## Symboliczna Pieśń

(4) Pieśń (w. 1), jaką będą te duchowe klasy śpiewały, nie będzie pieśnią literalną, tak jak pieśń 144 000 000 (Obj. 14:3) śpiewana w Parousji nie była pieśnią literalną. Pieśń ta będzie deklaracją w duchu triumfalnym o potężnym dziele wyzwolenia, jakie sprawił Jehowa dla sprawiedliwych i o Jego potężnym dziele zniszczenia dla niepoprawnych grzeszników. Jednakowoż nie przeczymy, że niektóre z tych deklaracji zostaną ułożone w pieśniach i muzyce literalnej, tak jak pieśń Mojżesza i Baranka była śpiewaną w literalnych hymnach i muzyce; lecz czyniąc tę uwagę chcemy tu zaznaczyć, że hymn ułożony do literalnej muzyki i śpiewu nie jest pozafigurą pieśni jaką Mojżesz, mężczyźni i kobiety śpiewali, która była hymnem lub psalmem śpiewanym przy literalnej muzyce. Ale w pozafigurze mamy raczej rozumieć, że podczas solennych obchodów triumfalnych będą wyrażane wychwalania Jehowy za Jego wielkie dzieła jakie dokonał w Małym Okresie. Niektóre ze zebrań klasy restytucyjnej będą duże, a niektóre małe; jedne będą na podobieństwo naszych zebrań wykładowych, drugie zaś na podobieństwo świadectw, a jeszcze inne prowadzone mniej więcej w sposób prywatny, na których będą rozmowy o wielkich dziełach Bożych. Bez względu jakie będą te zebrania, małe czy duże, publiczne czy prywatne, czy będą to wykłady, świadectwa lub rozmowy, wszystkie będą przedmiotem wypowiadania o wielkich dziełach Jehowy, jakie dokonał w Małym Okresie i zawsze na ustach symbolicznych niebios i ziemi; i to będzie pozafigurą pieśni, jaką Mojżesz, mężowie Izraelscy i niewiasty śpiewali w bezpieczeństwie po przejściu przez Morze Czerwone, po zatopieniu Egipcjan w wielkich wodach morza. Serdeczny i duchowny sposób wypowiadania tych deklaracji jest figuralnie pokazany w sposobie dobitnym, w którym słowa pieśni figuralnej są wprowadzone, jak literalne tłumaczenie hebrajskie pokazuje przez wyrażenie: "a rzekli mówiąc," tzn. dobitnie wypowiadali. Teraz przystępujemy do wykładu samej pieśni.

## Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 125, 1949 — NIEWOLA I WYZWOLENIE IZRAELA”. Cała liczy 16 308 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

- [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register)
- [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login)

*Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*