Teraźniejsza Prawda nr 112 (1947)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1947 · strona 33 · pozycja 1947-33

Spis treści

Lipiec 1947............... Nr 112

Redaktor: Paul S. L. Johnson

GIEDEON -- FIGURA I POZAFIGURA

Księga Sędziów 6:1-8:12; Epifaniczny Tom V, Roz. 4

(Poprawiony Przedruk),

TERAŹNIEJSZA Prawda często wspomniała o pierwszej i drugiej. walce pozafiguralnego Gedeona, lecz tylko w szczupłych. omówieniach. Przyczyna do częstego wspominania o tych. walkach w naszym piśmie jest ta, iż obie należą do Epifanii. W obecnym czasie bardzo często wspominamy o drugiej z tych walk, ponieważ ona obecnie odbywa się. Jesteśmy pewni, że bracia ocenią więcej tę walkę i wezmą gorliwszą i owocniejszą czynność w takowej, jeżeli ten przedmiot Gedeon Figura i Pozafigura - będzie jaśniej zrozumiany przez nich. Dlatego radujemy się; że możemy przedstawić ten przedmiot Kościołowi w naszym piśmie. Często było zamiarem naszym to uczynić, lecz okoliczności, nie pozwalały na to. Do wiosny 1920 r. często badaliśmy rozdział VI z Księgi Sędziów, lecz nie byliśmy w stanie wyrozumieć pozafiguralnych jego nauk. Na wiosnę owego roku przyszliśmy do wniosku, że pozafiguralna druga walka Gedeona przybliżyła się, a wierząc, że jasne wyrozumienie całej pozafigury tejże walki, na ile się wypełniło, dopomoże wszystkim Gedeonitom w drugiej walce, udaliśmy się do Pana z specjalną modlitwą, prosząc Go o wyrozumienie: tych części, które nie były nam jasne a mianowicie rozdział VI z Księgi Sędziów, obiecując Panu, że chętnie udzielimy tego tłumaczenia Kościołowi, jeżeli On udzieli nam. tej łaski wyrozumienia tego rozdziału dla braci. Pół godziny po naszej modlitwie, prawie wszystko w tym rozdziale stało się nam jasne, przeto chętnie udzielamy tego. wyrozumienia braciom, wierząc, że ono jest pozafigurą księgi Sędziów od 6:1 do 8:12: Ten przedmiot odświeżył umysły tych braci którzy słyszeli go w naszych wykładach. O, gdyby tylko upodobało się Panu pobłogosławić nasze serca i głowy przy studiowaniu tej nadzwyczajnej historii, , jaką udzielamy. drukiem dla wszystkich z ludu Pańskiego.

(2) że Gedeon jest figuralnym charakterem, jest widocznym z faktu, że Św. Paweł zalicza go w liście do Żydów 11:32 do bohaterów wiary, gdy mówi (Żyd. 12: 1), że jesteśmy obtoczeni, tak jak figura obtacza pozafigurę, tymi bohaterami wiary, jako obłokiem świadków, to znaczy, cieniowymi czyli figuralnymi świadkami, że walki Gedeona z Madianitami są typami jest wyraźnie podane. (Izaj. 9:4; 10:26; Ps. 83:10, 12, 13). Jeżeli Gedeon był wodzem figuralnego Izraela, to musi on przedstawiać Jezusa, wodza pozafiguralnego Izraela. Lud Boży wieku Żydowskiego i wieku Ewangelii jest pozafigurą Izraela opisanego w Księdze Sędziów w rozdziałach VI VII i VIII Madian znaczy sprzeczka, a Madianici wyobrażają błądzicieli, którzy prowadzili sprzeczkę z ludem Bożym i uciskali go błędnymi naukami i praktykami. Jak już dowiedzieliśmy się, że pierwsza walka Gedeona wyobraża zwycięstwo odniesiona przez wierny lud Boży nad tymi, którzy uczyli błędów o Boskim prawie królów, arystokracji i kleru. Ta pozafiguralna walka odbywała się od jesieni 1914 do jesieni 1916 r. , i jest pokazana jeszcze w innych figurach, jak np.: w uderzeniu Jordanu, w wyznawaniu grzechów nad kozłem Azazela i w wiązaniu królów i szlachty przez wykonywanie sądu zapisanego. Rok 1914 jest zatem końcem uciskania. pozafiguralnych Izraelitów przez doktryny o Boskich prawach. Wiemy że Izrael, jako lud Boży zaczął być uciskany w 606 r. przed Chr. , przez tych, którzy nauczali tych doktryn i z tej przyczyny przez takie nauki podbili lud Boży pod siebie. Dlatego rozumiemy, że siedem lat (Sędziów 6:1) madiańskiego uciskania wyobraża siedem symbolicznych lat - to jest 2520 lat literalnych - Czasy Pogan. Niewola Izraela (606-536 przed Chr. ) była początkiem tych czasów pozafiguralnego madiańskiego ucisku mianowicie przez doktryny c Boskim prawie. Jak grzechy cielesnego Izraela sprowadziły na niego ten ucisk, tak samo grzechy duchowego Izraela sprowadziły na niego tak sam ucisk. W t y m ucisku (Sędz. 6:2) błądziciele uszkodzili obu Bożych Izraelów przez wprowadzanie błędnych nauk do praktyki; a to uciśnienie było powodem, że lud Boży m, usiał uciekać się do sekretnych metod i sposobów (lochów i jaskiń) tj. kryć się w katakumbach, zbierać się w miejscach sekretnych, pracowali mniej więcej pod osłoną; a także wzmacniać się przez argumenty (twierdze) przeciwko błądzicielom. Wiersz 3 pokazuje nam, że za każdym razem gdy prawdziwy lud Boży wytworzył pewien owoc na swym polu pracy błądziciele zabierali mu ten owoc - i to się działo tak z cielesnym, jak i duchowym Izraelem. Ich głównymi ciemiężycielami byli błądziciele (Madianici), którym dopomagali ludzie upadli (Amalekici, niskokrajowcy ; ci którzy zamieszkują najniższe kraje grzesznej degradacji), a także samoluby i światowce (ludzie ze wschodu). Ci walczyli (w. 4) przeciwko ludowi Bożemu, aż go przemogli, nie ustali w walce, aż go podbili w niewolę swoich sekt ("Gaza", miasto Filistynów, sekciarstwo). Tym więc sposobem złupili lud Boży z jego praw (pożywienia"), zabierając mu naukę o ofiarach za grzech i okupie ("owiec" w oryginale koźlątek "wołów" tj. cielca), przekręcając każdą inną doktrynę ("osłów"), jak możemy, to widzieć zilustrowane w ciągu panowania papiestwa Wiersz 6 pokazuje jak to było czynione. Ciemiężyciele przyciągali przeciw nim ze wszystkimi swymi naśladowcami i uzbrojeniem ("stada i namioty") w wielkim mnóstwie, indywidualnie i organizacyjnie. ("oni i wielbłądy ich"), mając zamiar zniszczenia nauk i owoców pozafiguralnego Izraela. Wiersz 6, przyprowadza nas do początku ery chrześcijańskiej, w którym to czasie wszyscy ludzie, ("prawdziwi Izraelici") byli w oczekiwaniu; pragnąc i modląc się wśród ucisku o przyjście Mesjasza, ażeby wyswobodził ich z jarzma Rzymu. To samo wypełniło się w duchowy sposób między chrześcijanami, ze względu na uciski ponoszone od pogańskiego i papieskiego Rzymu. Według wierszu 7, gdy te wołania o uwolnienie zaczęły się, Pan zaczął przygotowywać uwolnienie dla Swego ludu.

(3) Rozumiemy, że wiersze 8-10 przedstawiaj nam usługę Jana Chrzciciela w czasie gdy wszyscy ludzie spodziewali się Mesjasza; bo jak w typie, prorok przypominał Izraelowi o korzyściach Boskiego przymierza jakie wypływały dla nich, pomimo że grzeszyli przeciw Panu i Jego przymierzu, tak samo Jan Chrzciciel głosił o dobroci Bożej. dla Izraela, o Jego przymierzu z nimi, o pogwałceniach tego przymierza i o potrzebie pokuty i. wiary, ażeby Mesjasz, który miał przyjść, mógł ich wyswobodzić. - Mat. 3:1-12.

JEZUS BADACZEM SŁOWA BOŻEGO

(4) Wiersze 11-24 odnoszą się figuralnie do przygotowywania naszego Pana do służby gdy był w ciele. W tym miejscu "anioł", który dał instrukcję Gedeonowi, co do jego poselstwa, wyobraża Słowo Boże, które wyjaśniło misję naszego Pana Jezusa. Rozmowa między Gedeonem i aniołem wyobraża dowiadywanie się naszego Pana i rozwiązywanie Jego kwestii przy pomocy badań Słowa Bożego. W symbolach Biblii drzewa, wyobrażają wielkich, mianowicie lud Boży (Izaj. 61:3), a dąb wyobraża specjalnie większych między ludem Bożym. Przeto rozumiemy; że Jan Chrzciciel największy z proroków jest tu wyobrażony przez dąb w wierszach 11, 19. "Efra" (jelonek) zdaje się wyobrażać Królestwo Boże, tak ze stanowiska figuralnego, jak i w zarodku. "Joas" zdaje się wyobrażać prawdziwych Izraelitów "Gedeon" (niszczyciel) wyobraża Jezusa, lecz nie z każdego punktu widzenia, ale jako niszczyciela grzechu, błędu, samolubstwa światowości. Dlatego myśl wierszu 11 zdaje się mieć łączność z posługą Jana Chrzciciela (pod dębem) ; Słowo Boże (anioł) w figuralnym Królestwie Bożym (Efra), które należało do prawdziwych Izraelitów (Joas), zaczęło stawać się jasnym Jezusowi, gdy On; mając poparcie przez usługę Jana Chrzciciela, był za, jęty zachęcaniem i wskazywaniem prawdziwym Izraelitom ("młócąc zboże") na Królestwo, jako środek protekcji przeciw ich ciemiężycielom (aby je ukryci przed Madianitami-popraw. tłum. ) Pierwsza rzec jaką się nasz Pan dowiedział ze Słowa Bożego i to przed Jego poświęceniem, była, iż On był tym jedynym, mającym szczególną łaskę u Boga ("Pan z tobą"), i wybranym mocarzem między ludem, któremu Bóg zlecił nieść pomoc ludowi ("mężu waleczny"). Sposób, W jaki Słowo Boże wyjaśniło to Jezusowi, był prawdopodobnie następujący: gdy zastanawiał się nad tym co słyszał od obcych i od Swojej matki, Marli, odnośnie tego co zwiastował anioł o Jego spłodzeniu, narodzeniu i przyszłej Jego usłudze, a także pisma biblijne; od noszące się do tych rzeczy, przychodziły Jemu na myśl; a porównując to wszystko ze Swoimi myślami, to upewniało Go iż On był tym, o którym Pismo św. przepowiadało.

(5) Nie prędzej Pismo św. potwierdziło Jezusowi tę myśl; aż gdy zaczął się dopytywać (w. 13), dlaczego Bóg dozwolił zło ("a czemuż na nas przyszło to wszystko?")-to właśnie pytanie; o które każdy zapytuje się, kto poważnie zastanawia się nad Boskimi opatrznościami. Jeszcze jedna rzecz pozostawała w Jego umyśle do rozwiązania, tj. wyzwolenie ludu Bożego z królestwa szatana, którego symbolem było wyzwolenie Izraela z Egiptu, rzecz, jaką obiecywało Słowo Boże, lecz nad którą jeszcze się nie zastanawiano, ponieważ lud Boży był wtenczas uciskany przez błądzicieli, itd. (Madianitów, itd. ) Wiersz 14 pokazuje jak Jehowa dał do. zrozumienia Jezusowi przez Słowo Swoje (anioła), że On dokona wyzwolenia przez wykonanie dwóch rzeczy: (1) że Jezus w sile Swego doskonałego charakteru ma iść naprzód z powierzoną Jemu służbą, tj. umrzeć za świat, a następnie poprowadzić lud Boży w świętej walce ("idźże z tą twoją mocą"), i (2) odnieść zupełne zwycięstwo nad zastępami błędu, grzechu; samolubstwa i światowości ("i wybawisz Izraela z ręki Madianitów"). Wyrażenie - "izalim cię nie posłał?" - znaczy; ze Bóg przez Słowo Swoje dał Jezusowi dowód iż On był tym "Szylo", . , tj. "posłanym od Boga. " 1Moj. 49:10.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 112, 1947 — Giedeon – Figura i Pozafigura”. Cała liczy 16 671 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.