Teraźniejsza Prawda nr 96 (1938)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1938 · strona 65 · pozycja 1938-65

Spis treści

Wrzesień, 1938 ............. Nr 96

Redaktor: Paul S. L. Johnson

OCZYSZCZENIE 1POŚWIĘCENIE LEWITÓW WIEKU EWANGELII

(4 Moj. 8 - 15 - 26; P '31 69 - 76, 85 - 90; ciąg dalszy)

OPRÓCZ tego, nasza uwaga jest także zwrócona na cielca ofiary całopalenia w w. 8. Nie mamy rozumieć, iż ten drugi cielec jest ofiarą na jeszcze jedną ofiarę, którą nasz Pan miał uczynić z Siebie osobiście. On uczynił jedną i tylko jedną i tylko jedną ofiarę z Siebie osobiście (Żyd. 6: 2-7; 10: 14; Rzym. 6: 8, 9) i ona nie potrzebuje powtarzania, tak jak ta z figuralnego cielca. Jeżeli więc ofiara całopalenia nie figuruje drugiej ofiary, którą nasz Pan miał złożyć, co ona reprezentuje? Odpowiadamy, ona reprezentuje Boskie zamanifestowane przyjęcie ofiary naszego Pana (T 81, par. 4, 82, par. 1; 90, par. 3). Jak my wiemy, że ofiara całopalenia reprezentuje Boskie objawione przyjęcie ofiary, której ona była ofiarą całopalenia? Odpowiadamy, że było to tylko z ofiarami całopalenia, że Bóg połączył specjalny znak przyjęcia, co można widzieć z Abrahamowego ofiarowania Izaaka, jako ofiarę całopalenia, co było objawione, jako przyjęte, przez danie przymierza pod przysięgą (1 Moj. 22: 2, 7, 8, 13, 16 - 18), z ofiary całopalenia Aarona (3 Moj. 9: 23, 24), Dawida (1 Kron. 21: 26, 27) Salomona (2 Kron. 7: 1 - 3) i Eliasza (1 Król 18: 36 - 39). Że te były przyjęte, było objawione przez ogień.

(22) W pozafigurze Bóg objawia Swoje przyjęcie ofiary w rozmaite sposoby dla różnych klas, np., w Tysiącleciu On objawi Swoje przyjęcie ofiary Chrystusa za Świat przez błogosławieństwa restytucyjne wtedy istniejące. Podczas Wieku Ew. On objawia Swoje przyjęcie ofiary naszego Pana za Kościół przez zlanie na Kościół Swego Ducha Św., Prawdę i przywileje służenia jej i cierpienia dla Prawdy. Do żadnego z tych objawień Boskiego przyjęcia ofiary Chrystusa nie odnosi się w. 8; ponieważ ofiara całopalenia, o której tam jest mowa, odnosi się do tymczasowo usprawiedliwionych, tj., do Lewitów wieku Ewang. A jak Bóg objawił Swoje przyjęcia ofiary Chrystusowej za tych? Jeżeli możemy odpowiedzieć na to pytanie właściwie; to będziemy przygotowani lepiej zrozumieć stanowisko ofiary całopalenia podanej w w. 8. Bóg objawił Swoje przyjęcie ofiary Chrystusa za tymczasowo usprawiedliwionych: wpierw przez przebaczenie im ich grzechów tymczasowo; drugie, przez przypisanie im sprawiedliwości Chrystusowej tymczasowo; trzecie, przez przyjęcie ich w przyjacielstwo z Sobą; czwarte, przez przygotowanie ich do służby lewickiej podczas W. Ewang.; piąte, przez danie im sposobności wzrastania w wiedzy lewickiej, charakterze i służbie; szóste, przez posunięcie ich naprzód ku poświęceniu; i siódme, przez zaproszenie ich do poświęcenia. Ostatnie trzy objawienia nie były rzeczywiście przygotowaniami do urzędu Lewickiego, lecz jako przygotowania do kapłaństwa, ofiarowane tymczasowym Lewitom, którzy byli wierni w ich tymczasowym usprawiedliwieniu. Z faktów, przygotowujących do usprawiedliwienia w tej sprawie, wnioskujemy, że cielec ofiary całopalenia tyczył się szczególnie pierwszych trzech powyżej wymienionych manifestacji Boskiego przyjęcia ofiary Chrystusa odnośnie usprawiedliwionych z wiary.

(23) Lecz akuratna rola, jaką te dwa cielce odgrywają w pozafigurze w. 8, nie może być zrozumiana, dopóki nie zrozumiemy pozafigury ofiary średniej. W Cieniach Przybytku str. 111, par. 2, mamy podane znaczenie ofiary śniednej. Tam nasz Pastor mówi, że ona reprezentuje chwałę i cześć ofiarowaną Jehowie. Gdy mówimy o chwaleniu Boga, to mamy na myśli mówienie i czynienie tego. co odbija sławę, zaszczyt na Niego w Jego osobie, charakterze, planie i dziełach, tak jak, np., chwalilibyśmy p. Edisona, gdy mówilibyśmy o nim rzeczy, które odbijają zaszczyt na niego w jego dziełach wynalazku. My czcimy Boga, nie tylko, jak wielu myśli, wyłącznie przez modlitwę i pieśni, lecz także czynimy to przez służenie Jemu i Jego sprawie całym sercem. Że taka służba również jest oddawaniem czci, jest widoczne z paralelizmu Mat. 4: 10; i z tego, co Szatan chciał, aby nasz Pan uczynił jemu, tj., zupełnie poddał się Szatanowi w służbie. Następujące ustępy dowodzą, że czcić także znaczy służyć: Ps. 45: 11; Mat. 15: 9; Dz. 18: 13; 24: 14; Żyd. 1: 6;Obj. 11: 1; 14: 9, 11; 16: 2; 20: 4. Jak więc pozafiguralna ofiara śniedna jest ofiarowana? Przez służenie sprawie Bożej wiernym głoszeniem Jego Prawdy, która odzwierciedla sławę na Jego osobę, charakter, Słowo i dzieła. Więc ofiara ta śniedna jest ofiarowana przez usługiwanie Prawdą Pańską we właściwym duchu. To jest przedstawione w ofierze śniednej składającej się z mąki pszennej, reprezentującej pokarm duchowy, zagniecionej z oliwą, reprezentującej ducha wyrozumienia. Więc ofiara śniedna pokazuje, jak ta ofiara jest wykonana, tj., przez wierną służbę dla Boga głoszeniem Prawdy.

SIEDEM FORM OFIARY

(24) Ze względu na fakt, że trzy formy figuralnych ofiar są nam dane pod uwagę w w. 8, dobrze będzie, jeśli na chwilę zastanowimy się nad wszystkimi formami figuralnych ofiar, porównywując i przeciwstawiając jedną z drugą i to, co one figurują. Zaznaczamy, że każda odmienna forma figuralnej ofiary nie przedstawia odmienną formę pozafiguralnej ofiary; lecz odmienne, fazy pozafiguralnej ofiary. Np., nasz Pan ofiarował pozafiguralną ofiarę za grzech, ofiarę całopalenia, ofiarę śniedną, ofiarę pokoju, ofiarę dobrowolną, ofiarę dziękczynną i ofiarę chwalącą. To nie znaczy, że On ofiarował siedem równych ofiar. Ze Swej własnej osoby On ofiarował tylko jedną. Jednakowoż On ofiarował pozafigury powyżej wymienionych siedmiu ofiar. Co one znaczą? Siedem różniących się zarysów Jego jednej ofiary, jak następują: Jego ofiara za grzech pokazuje nam grzech gładzący charakter Jego ofiary. Jego ofiara całopalenia pokazuje nam skutek tej ofiary na Boga, tj., 'ona sprawuje okazane przyjęcie tej ofiary przez Boga. Jego ofiara śniedną nasuwa na myśl, że On dokonał Swoją ofiarę przez służbę Prawdy, która odzwierciedlała sławę, zaszczyt na Ojca względem Jego osoby, charakteru, planu i pracy. Jego ofiarowanie ofiary pokoju podaje na myśl, że Jego ofiara była wypełnieniem Jego ślubów i, przymierza ofiary, uczynionych przez Niego Bogu. Jego ofiara dobrowolna podaje nam myśl o Jego dokonaniu Swej ofiary najdobrowolniej i najchętniej. Jego ofiara dziękczynna nasuwa nam myśl, że ofiara Chrystusa była zgodna z miłością obowiązkową, sprawiedliwością, która zastosowana względem Boga, zawsze posiada wdzięczność, jako należąca się Bogu, a która nigdy nie była dokonana wbrew miłości obowiązkowej. A ostatecznie, ofiara czci, lub chwały nasuwa myśl, że ofiara Chrystusa była przepełniona i złożona bezinteresowną miłością. Do tych samych faz jednej ofiary Kościoła mamy aluzje w typach. Przeto te siedem figuralnych ofiar nie figuruje siedem pozafiguralnych ofiar, lecz siedem różnych faz tej jednej ofiary Chrystusa i jednej ofiary Kościoła. Pewne takie fazy znajdą swoje pozafigury w poświęconej służbie świata w następnym Wieku.

(25) Z powyższymi wyjaśnieniami jesteśmy przygotowani zrozumieć pozafigurę w. 8; i przez to wyrozumienie możemy widzieć cudną łączność wskazaną nam pozafiguralnie między w. 7, a 8. W. 8 nasuwa, że pozafigurą ofiary śniednej jest głoszenie prawdy, lub prawd, które przynoszą Bogu chwałę; a zaś ofiara za grzech, o której tu jest mowa w tej łączności, nasuwa myśl, że to głoszenie jest o pojednawczej śmierci Chrystusa; a ofiara całopalenia, do której się tu odnosi z ofiarą śniedną, nasuwa myśl, że dotyczące ogłoszenie jest takie, które wyjaśnia, jak Bóg objawia Swoje przyjęcie pojednawczej śmierci Chrystusa. To On czyni, w łączności z czynnością, do której sprawy doszły, o ile się tyczy w. 8, przez obiecane przez względne głoszenie przebaczyć żałującemu, wierzącemu grzesznikowi, przypisać mu sprawiedliwość Chrystusową i przyjąć go w przyjacielstwo, społeczność, pokój z Bogiem. Łączność pomiędzy w. 8, który symbolizuje kazanie o łasce i miłosierdziu Bożym żałującym, a w. 7 jest taka: W. 7 pokazuje jak zastosowanie Prawa Zakonu tym, co dają posłuch, przyprowadza ich do opamiętania się, a następnym krokiem jest kazanie Ewangelii - te elementy Ewangelii, które sprawiają usprawiedliwiającą wiarę żałującym grzesznikom, co nam nasuwa w. 8. A więc pozafigura pokazuje bardzo cudną teoretyczną i praktyczną łączność istniejącą pomiędzy w. 7 i 8. Umiłowani, czy to nie był porządek dotyczących wypadków w naszych doświadczeniach, gdyśmy byli w drodze do usprawiedliwienia? Każda poświęcona osoba, spoglądając wstecz na drogę, którą była wyprowadzona z pozafiguralnego Obozu ku Bramie pozafiguralnego Dziedzińca, poznaje, że jej doświadczenia były około linii tych pozafigur, któreśmy nadmienili względem w. 7 i 8, które, rozumie się, potwierdzają to wyjaśnienie jako faktyczne. Ustępy, któreśmy podali na dowód pokazują, że to jest zgodne z Pismem Św.

(26) Lecz przyjrzyjmy się bliżej pozafigurze w. 8, ażeby jaśniej zobaczyć jego pozafiguralne nauki. Jest to przecież prawdą, że potem, gdy narzędzia Pańskie w wypełnieniu pozafigur w. 77 przyprowadziły nas do opamiętania się, one (to są ci oni - co wezmą cielca, itd. - w. 8) przecież głosiły (ofiara śniedną) elementy poselstwa Ewangelii, połączonego z usprawiedliwieniem, jako jedyne lekarstwo na zginiony i upadły stan, o którym ze smutkiem wielkim dowiedzieliśmy się, jako żałujący grzesznicy. (Rzym. 8: 3, 4; 5: 6; Dz. 4: 12.) Takie kazanie przedstawiało miłość Bożą ku zginionej i potępionej ludzkości dla ich zbawienia z przekleństwa. (5 Moj. 23: 5; Izaj. 38: 17; Jer. 31: 3; Efez. 2: 4, 5; Tytus 2: 11; 3: 4; 1Tym. 2: 4; 4: 10.) To kazanie dalej przedstawiło fakt, iż Jego miłość dla zgubionej ludzkości była tak wielką, że On dał swego jednorodzonego Syna na śmierć, ażeby stał się ofiarą za grzech za ludzkość (Iz. 53: 4 - 12; Jana 3: 16, 17; Rzym. 5: 6, 8; 8: 32; 2Kor. 5: 18, 21; 1Tym. 2: 5; 1Jana 4: 9, 10.) Takie kazanie także ogłosiło, że Chrystus był bez grzechu. (Ps. 45: 7; Iz. 42: 21; 53: 9; Zach. 9: 9; Łuk. 1: 35; Jana 8: 46; Dz. 3: 14; Żyd. 4: 15; 1Piotra 1: 19; 1Jana 3: 5.) To kazanie dalej przedstawiło myśl, że On był stosowny na ofiarę za grzech. (Iz. 53: 10 - 12; Rzym. 8: 3.) Takie kazanie o Chrystusie, jako ofierze za grzech pokazało, że On aktualnie umarł za nasze grzechy, jako ofiara za grzech, złożona za nas. (Mat. 20: 28; Jana 1: 29; 3: 14 - 17; 6: 51; 10: 11, 17; Dz. 20: 28; 1Kor 5: 7; 8: 11; 15: 3; Gal. 1: 4; 3: 13; 4: 4, 5; Żyd. 2: 9; 9: 26, 28; 10: 12; 13: 11, 12; 1 Piotra 1: 18, 19; 2: 21, 24; 3: 18.) To kazanie na ostatku podało myśl, że Jego ofiara za grzech, była skuteczna dla ubłagania. (Iz. 53: 4 - 12; Dan. 9: 24, 26; Rzym. 3: 24 - 26; 2Kor. 5: 19, 21; Kol. 1: 20; Żyd. 1: 3; Jana 1: 7; 2: 2; 4: 10.) Niema żadnej wątpliwości, że od Zesłania Ducha Św. do obecnego czasu te rzeczy były głoszone żałującym za grzechy przez narzędzia, które Chrystus użył ku nim, a które wymieniliśmy w poprzednich paragrafach.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 96, 1938 — Oczyszczenie i poświęcenie Lewitów Wieku Ew”. Cała liczy 16 832 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.