Teraźniejsza Prawda nr 67 (1933)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1933 · strona 81 · pozycja 1933-81

Spis treści

Listopad, 1933 Nr 67

Redaktor: Paul S. L. Johnson

EPIFANIA.

Pan Jezus Chrystus.... ma sądzić żywych i umarłych w Jego Epifanii i Królestwie. - 2Tym. 4: 1.

(Przedruk z numerów 5, 33 i 47; P 1929, 182.)

WYRAŻENIE "Drugie Przyjście" używane jest w ścisłym i szerszym znaczeniu. W ścisłym znaczeniu wyrażenie to oznacza przybycie Pana naszego na ziemię podczas Jego powrotu z nieba. W szerszym znaczeniu wyrażenie oznacza cały 1000 letni okres Jego drugiego przebywania na ziemi. W szerszym znaczeniu słowa, Jego Drugie przyjście postępuje przez trzy stadia, określone w greckich słowach parousia (obecność), epifania (jasne świecenie, okazanie się) lub apokalypsis (odkrycie, odsłonięcie), oraz bazylea (królestwo). Trzy te słowa: parousia, epifanea i bazylea mogą być trafnie użyte na określenie trzech stanów Drugiego Przyjścia Pana, ponieważ wyrazy epifanea i apokalypsis, jako wykazuje nasz pastor, są równoznaczne, gdy użyte są w związku z drugim okresem drugiego pobytu Pana naszego na ziemi. W naszym tekście w biblii polskiej wyraz epifanea jest przetłumaczony sławne przyjście, a wyraz bazylea królestwo. Dla wygody zastąpimy grecki wyraz epifanea spolszczonym wyrazem epifania. Temat ten przy pomocy Pańskiej pragniemy omówić tutaj ku naszemu zbudowaniu.

(2) W piśmie wyraz epifanea używany jest w dwóch znaczeniach. Pierwszym z tych znaczeń jest okazanie się osób, rzeczy i zasad przez Prawdę świecąca z osobliwą jasnością. Drugim znaczeniem jest okres czasu podczas Drugiego Przyjścia, w którym, przez błyszczenie Prawdy z osobliwą jasnością, Jezus okazuje się jako obecny światu i Wielkiemu Gronu jako takiemu. Pewne dowody i objaśnienia tych definicji będą na miejscu.

(3) Okazanie się osoby, rzeczy lub zasady przez Prawdę świecąca z osobliwa jasnością może nastąpić w okresie innym niż Epifania. Widać to ze słów św. Pawła (2 Tym. 1: 9, 10), które w tych wierszach wykazują nam, że Jezus sprawił, aby plan i łaska Boża, poprzednio utworzone, stały się widzialnymi w czasie, gdy On przez swoje, nauki został nam wyraźnie przedstawiony jako Zbawiciel. Przez swoje zniesienie zasługą śmierci i przez swoje uczynienie czystego żywota i nieśmiertelności przez Ewangelię, Prawdę, uczynił On Epifanię, objawienie planu i łaski oraz Siebie Samego, jako Czynnika tego planu i łaski. Tak tedy ustęp ten nie tylko dowodzi, że nasze pierwsze określenie słowa epifanea jest prawdziwe, lecz również świadczy, że jako działalność, w odróżnieniu od okresu, który nazywamy Epifanią, może być uczyniona w rozmaitych okresach. Dlatego wszelkie okazanie się osoby, rzeczy lub zasady przez jasne świecenie Prawdy w jakimkolwiek czasie - naprzykład w końcu Wieku Żydowskiego (2 Tym. 1: 9, 10) lub w końcu Wieku Ewangelicznego (Tyt. 2: 13)oznaczone jest wyrazem epifanea. W tym swoim pierwszym znaczeniu epifanea użyte jest również i w innych ustępach. (2 Tes 2: 8; 2Tym. 4: 8). Czasownik epifanio, od którego epifanea pochodzi, ma to samo znaczenie, oczywiście w formie czasownikowej, co pierwsze określenie epifanei podane powyżej. Widać to z czterech przykładów, w których ten czasownik grecki zachodzi w Nowym Testamencie - Łuk. 1: 79; Dz. 27: 20 (gdzie wzmianka odnosi się do światła naturalnego); Tyt. 2: 11; 3: 4.

(4) Drugim określeniem epifanei jest drugi okres albo stan Drugiego Przyjścia Pana naszego. Nasz tekst (2 Tym. 4: 1) jest bardzo wyraźny na tym punkcie. Nie tylko wysłowienie przy jego ukazaniu się (epifanii) dowodzi tego, lecz współrzędne użycie bazylea, Królestwo jako okresu, wskazuje, że wyraz epifanea użyty tutaj oznacza okres czasu podczas Drugiego Przyjścia Pana naszego. Upomnienie św. Pawła do Tymoteusza (1 Tym. 6: 14). który stoi tutaj jako przedstawiciel nauczycieli Kościoła przez cały Wiek Ewangeliczny, także używa wyrazu epifanea w znaczeniu tego okresu, który jest drugim stadium Drugiego Przyjścia Pana naszego: Słudzy Prawdy muszą "zachowywać przykazania", być posłuszni, aż do Epifanii, granicy ich przebywania na ziemi.

(5) Według pierwszego określenia tego wyrazu możemy widzieć trafność w okazaniu Swojej obecności przez jasne świecenie Prawdy Maluczkiemu Stadku w ciągu Parousii. Zaczęło się to w roku 1876, jak był powiedział, że zacznie się wkrótce po Parousii, która weszła w październiku, 1874 (Zobacz "Powrót Pana Naszego" stronica 44). Jest to zgodne z jego myślą, że Parousia przeznaczona była dla umyślnej korzyści Kościoła, aby każdy członek Maluczkiego Stadka nauczył się podczas Parousii, przez jasne świecenie Prawdy Żniwa, o obecności Pańskiej w Jego Drugim Przyjściu.

(6) Jako okresy Parousia i Epifania zachodzą jedno w drugie, coś na wzór tego, w jaki od roku 1874, aż dopóki ostatnia spłodzona z ducha osoba nie opuści ziemi. Wiek Ewangeliczny i Tysiąclecia zachodzą jeden w drugi. Począwszy od pierwszego uderzenia Jordanu, Parousia i Epifania zaczęły zachodzić jedna na drugą, a do 16 października 1916 Parousia zupełnie się skończyła. Ktoś może zapytać dlaczego ustalamy tę datę jako koniec Parousii. Odpowiadamy: z dwóch przyczyn: (1) W dniu tym Pastor nasz opuścił Betel po raz ostatni i faktycznie zdał władzę nad główna kwatera i nigdy już jej ponownie nie objął. (2) W dniu tym przewodnicy Lewitów w Ameryce i w Anglii zaczęli jako tacy zajmować silne stanowisko jedni przeciw drugim. W Betel dnia tego Pastor nasz spędził kilka godzin starając się pojednać Braci Rutherforda i McMillana z bratem Rockwellem. Jak późniejsze wypadki liczne dowodzą, pojednania tego nie osiągnięto. Wypadki te dowodzą raczej, że pierwsi są lewickimi wodzami przejściowych Merarytów, a ostatni wodzem przejściowych Gersonitów. W tym samym dniu w Anglii Brat Hemery i sześciu starszych popierających go wystąpili nieprzejednanie przeciw bratu Shearn'owi i dziesięciu starszym popierającym go w jego zabiegach, aby odrzucić na bok kontrolę Pastora nad sprawami w londyńskim Przybytku i jego pastoralnego asystenta, brata Hemery. W dniu tym siedmiu starszych zmówiło się przeciw przysłanym im propozycjom Brata Shearn'a przez wszystkich jedenastu, a uczyniło to w ostatecznym liście wysłanym w tej sprawie. Późniejsze wypadki licznie dowodzą, że brat Hemery jest przewodnikiem przejściowych Merarytów Brytyjskich, a brat Shearn przewodnikiem przejściowych Gersonitów Brytyjskich. Następnego dnia, 17 października 1916, Pastor nasz starał się pojednać braci Sturgeona i Holmesa w Detroit. Późniejsze wypadki dowodzą, że pojednanie nie zostało osiągnięte. Istnieją dobre powody do przypuszczania, że Brat Sturgeon jest przewodnikiem przejściowych Lewitów Kaatyckich. Trudności pomiędzy tymi wszystkimi przewodnikami Lewickimi były wynikiem ich szukania przewodnictwa jeden przeciw drugiemu, niezbożna ambicja szukania władzy. Październik 16 i 17, 1916, zdają się być datami, w których przewodnicy Lewiccy zrobili to, co ich wysunęło jako takich, a przeto uważamy, że z pierwszą z tych dat Parousia jako okres zakończyła się i że od tej chwili znajdujemy się w Epifanii, kiedy już jeden okres na drugi wcale nie zachodzi.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 67, Listopad 1933 — Epifanja”. Cała liczy 18 909 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.