Teraźniejsza Prawda nr 41 (1929)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1929 · strona 49 · pozycja 1929-49

Spis treści

Lipiec, 1929 ............ Nr 41

Redaktor: Paul S. L. Johnson

PRAWE OKO ZACIEMNIA SIĘ

(Przedruk z Numeru 15 Ter. Prawdy - P. T. 1925, 3)

W STRAŻNICY z 15 maja 1923 roku znajduje się artykuł pod tytułem "Nowe Stworzenie", w którym jest bardzo wiele błędów, zamieszania odnośnie pokuty, wiary, nawrócenia, poświecenia, przymierza Sary i przymierz ofiarnych i odnośnie rzeczy ofiarowanych przy poświęceniu, a to wszystko można zauważyć na niespełna dwóch stronicach. Ktokolwiek zapoznany z Prawda na te przedmioty jasno przedstawione w pismach naszego Pastora, gdy czyta wzmiankowany artykuł, to nie tylko, że natychmiast spostrzeże znany przykład orgii pijackiej, w czasie której "ów zły sługa" zatacza się, lecz również dziwi się, jak ktoś, znający Prawdę na te przedmioty może czytać taki artykuł, nie rozpoznawając, że pisarz jego jest mówczym narzędziem Azazela a nie Pana W krótkości damy przegląd owego artykułu. Wszelkie używania prawd, które on zły sługa nie utracił, używa je w ten sam sposób jak to czynią Papiści z biblijnymi naukami, że pośrednio lub bezpośrednio, świadomie lub nieświadomie - kpią sobie z nich - Szatański sposób podwracania Prawdy. Ci, którzy nie mogą zauważyć, jak szatan "złego sługę" i "głupiego i niepożytecznego pasterza" używa, są albo niemowlątkami w prawdzie lub też pod wpływem duchowych błędów. Kto nie może zauważyć błędów w tym jego artykule, to przez to dowodzi, że nie jest ugruntowanym w prawdzie lub nie posiada duchowego pojęcia jako Nowe Stworzenie.

Fundamentalnym i ulubionym błędem artykułów "złego sługi" jest, że zaprzecza poczytalnego usprawiedliwienia. Ponieważ prawda na poczytalne usprawiedliwienie jest oznaką wierności nauce brata Russella względem natury, urzędu lub miejsca pokuty, nawrócenia i wiary odnoszących się do usprawiedliwienia, jako właściwych rzeczy, ofiarowanych przy poświęceniu; a ponieważ "zły sługa" odrzuca Prawdę, odnoszącą się do poczytalnego usprawiedliwienia, dlatego wprowadza fałszywe i nierozumne określenia na miejsce prawdziwych. Kto logicznie trzyma się biblijnej prawdy na poczytalne i na ożywione usprawiedliwienie, będzie wolnym od tej duchowej zarazy, której się "zły sługa" stał ofiarą. (Ps. 91:16). Z różnych punktów zapatrywania już zbiliśmy jego poglądy na ten przedmiot w angielskiej Teraźniejszej Prawdzie.

Powinniśmy zawsze czuwać nad określeniem biblijnych przedmiotów w innym razie będziemy zwiedzieni przez fałszywych proroków. Artykuł którego przeglądamy, zawiera w sobie jednostronne i dlatego zwodzące określenia względem umysłu i serca, że umysł jest tylko zdolnością wiedzy i posiada w sobie umiejętność, a serce zdolnością uczuć i posiada miłość lub przywiązanie. Dlatego artykuł używając słowa "pokuta" twierdzi, że wyobraża to zmianę umysłu względem umiejętności. Nawet nowicjusze w biblijnej umiejętności wiedzą o tym, że wyraz umysł w dodatku do znaczenia zdolności władz umysłowych często oznacza w Biblii usposobienie (Rzym. 7:25; 12:2; Kol. 2:18; Filip. 2:5 itd. w greckim). Nie dziw więc, że takie niekompletne określenie słowa "umysł" przyprowadza "złego sługę do zastosowania tego do pokuty, tak jak w swoim przykładzie podaje, że zmiana umysłu, to zmiana złej wiedzy na prawdziwą, że człowiek jest grzesznikiem i potrzebuje Zbawiciela. Słowo "pokuta" znaczy trochę więcej niż to, nie tylko aby zmienić złą na właściwą wiedzę odnośnie grzechu i sprawiedliwości, lecz również oznacza zmianę usposobienia, zamiast miłowania i upodobania w grzechu, aby za grzech żałować, nienawidzić i zaniechać go, a zamiast nienawidzenia i unikania sprawiedliwości, aby ją miłować i praktykować. Gdyby czegoś tu brakowało, to: nie byłoby biblijną pokuta. Znaczy to być zasmuconym według Boga, co "pokutę sprawuje ku zbawieniu, której nikt nie żałuje" (Mat. 3:8; Łuk. 10:13; Łuk. 15:7; Dz. 8:22; Obj. 3:2, 3, 19: 2Kor. 7:9 - 11). Każda prawdziwa w Biblii określona pokuta wyobraża zmianę usposobienia, jak to może być widziane naprzykład w braciach Józefa, w różnych narodowych pokutach Izraela, Dawida, Manasego, Niniwy, niewiasty, która myła nogi Jezusa łzami, w marnotrawnym synu, w Piotrze, itd., itd.

Dalej określa nawrócenie, jako zmianę człowieka od jego własnej sprawiedliwości; nie mówi na co ta zmiana jest uczyniona; mówi tylko, że do innego postępowania; lecz upewnia, że nawet po nawróceniu nie wie taki człowiek, co. ma czynić (przypuszczalnie przyjść do harmonii z Panem); że później dopiero dowie się, że jest odłączonym od Boga i jakie są jego warunki przystąpienia do harmonii z Bogiem.

Według tej myśli, nawrócenie, jakie ten artykuł naucza, jest tą częścią biblijnej pokuty, która decyduje porzucić grzech i czynić sprawiedliwość nim się kto nauczył wierzyć, że Bóg odpuści mu grzechy (poczytalnie) jeżeli przyjmie Jezusa jako swego Zbawiciela. Takie określenie nawrócenia jest mizerniejszym od nawrócenia głoszonego przez rewajwelistów, których nauka o nawróceniu składa się z "pokuty ku Bogu i wiary w naszego Pana Jezusa Chrystusa". (Rewajweliści są to sekciarze wierzący w nagłe obudzenie się uczucia religijnego; mistyczne ich zebranie podniecające w nich żarliwość religijną podczas modłów wspólnych, sprowadzające na obecnych natchnienie kaznodziejskie i zamieniające niedowiarków na gorliwców. - Przyp. tłum.) Nawrócenie, jakie Biblia naucza jest procesem zupełnego odwrócenia się od złego do wyobrażenia Boskiego, a to jest praca naszego całego życia. "Zły sługa" nie tylko utracił prawdziwe określenie na pokutę (Bereański Komentarz na Dz. 3:19) lecz popadł w jeszcze głębszy błąd na ten przedmiot, aniżeli nominalny Kościół. Drodzy Bracia i Siostry, jak możemy, będąc w prawdzie, dozwalać na to, aby taka błądząca i pełna konfuzji osoba miała być jeszcze naszym nauczycielem.

Ażeby dopełnić do jednostronnego i niekompletnego określenia serca tego artykułu, - zdolności uczuć i jego zawartości - przywiązanie i pobudki (przypuszczalnie, nie pobudki, które przychodzą z rozumu) - musimy dodać, że słowo "serce" jest często użyte w Biblii i wyobraża też wolę, jak następujące ustępy tego dowodzą: - Mat. 15:18, 19; Mar 3:5; Łuk. 8:15; 21:14; Dz. 7:51; 11:23; Rzym. 2:29, 10; 1Kor. 4:5; 7:37; 2Kor. 9:7; 1Tes. 2:4; Żyd. 4:12; Obj. 2:14.

Artykuł, którego przeglądamy, uczy, że kto się poświęcił, zaczyna sobie wyrabiać wiarę w krew Jezusa jako zasługę, która odpuszcza mu jego grzechy. Drodzy Bracia i Siostry, możemy widzieć, że to jest namacalnym błędem, sprzeciwiającym się Biblii, która podaje, że wiara w krew Chrystusa jest dla (poczytalnego) odpuszczenia, a to dzieje się zaraz przed poczytalnym usprawiedliwieniem. (Rzym. 3:25, 26; 4:1 - 10, 22-23; 10:4; Dz. 16:31; Gal. 2:16). Artykuł ten sprzeciwia się doświadczeniom co najmniej jednego biliona wierzących w czasie wieku Ewangelii, którzy wierzyli w śmierć Jezusa dla odpuszczenia ich grzechów i przez to przyszli do pewnego stopnia pokoju z Bogiem, choć nigdy się nie poświęcili. Błąd ten, że przy poświęceniu człowiek zaczyna wierzyć, że jego grzechy są mu odpuszczone dla Jezusa został dlatego przez złego sługę przyjęty, ponieważ przyjął on fałszywą naukę, to jest, że przy bramie pozaobrazowego dziedzińca człowiek się poświęca. Miecz, który go uderzył około tej linii zaciemnił jego prawe oko na ten jak również na inne przedmioty. Jego bronienie błędów przeciwko atakom z punktu zapatrywania na różne prawdy, zmusza go do utracenia tych prawd, którym się on sprzeciwia! W ten więc sposób każde uderzenie miecza coraz więcej zaciemnia jego prawe oko. - Zach. 11:17.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 41, 1929 — Prawe oko zaciemnia się”. Cała liczy 16 684 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.