Teraźniejsza Prawda nr 12 (1924)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1924 · strona 65 · pozycja 1924-65

Spis treści

Wrzesień 1924 Nr 12

Redaktor: Paul S. L. Johnson

EGZAMINACJA JUBILEUSZOWEGO ROKU IZRAELA,

W Zwiastunie (Herald) z 15 maja 1921, wydawcy i dyrektorzy P. B. I. podawają obiecane (przypuszczające) zbicie poglądów naszego brata Russella na jubileusze. Musimy pamiętać o tym, że odjęli oni 19 lat od chronologii z okresu królów, i z tej przyczyny rozpoczęli początek czasów pogan 19 lat rychlej od biblijnej chronologii. To odjęcie 19 lat od chronologii, rozumie się, jako ich Nominalnego Kościoła chronologii, sprzeciwia się chronologii naszego Pastora, i każdemu okresowi na wiek Żydowski i wiek Ewangelii, począwszy przed i od roku 606 przed Chrystusem, i dlatego sprzeciwia się również brata Russella poglądowi na jubileusz. W różny przekręcający sposób starają się oni odjąć 19 lat od typowych jubileuszowych cykli, ażeby tylko mogli osiągnąć rok 1874, jako czas początku pozaobrazowego jubileuszu. Opierając się na fakcie, że było 19 jubileuszów przed niewolą Babilońską, postawili twierdzenie, że każdy jubileusz był w tym samym roku co siódmy z Sabatowych lat, to znaczy, że każdy Jubileusz rozpoczął się 49 lat zamiast 50 lat po rozpoczęciu się przeszłego. Rozumie się, że przez to usprawiedliwiają się i odciągają 19 lat od chronologii pierwszych 19 jubileuszów i w ten sposób rozpoczynają ostatni jubileusz ich Nominalnego - Kościoła chronologią od 625 przed Chrystusem, co jest 19 lat rychłej od prawdziwego roku 625 przed Chrystusem. Jeszcze żeśmy się nie dowiedzieli, jak dołączyli oni 19 lat za te 19 lat, których odjęli od wieku Żydowskiego w ich staraniu pozostania w harmonii z równoległymi dyspensacjami, lecz myślimy, że czynią to przez ich rozpoczynanie wieku Żydowskiego nie przy śmierci Jakuba, ale 19 lat prędzej, gdy Jakub po pierwszy raz posłał Synów swoich do Egiptu, aby zakupili zboże w pierwszym roku głodu. Jeżeli takim jest ich pogląd, jesteśmy gotowi spotkać się z takowym, lecz zaczekamy najprzód, aż ogłoszą ich pogląd. W tym artykule pokażemy niedorzeczność ich twierdzeń względem jubileuszowej chronologii.

Nasi czytelnicy, bez różnicy jacy, i wielu którzy popierali P. B. I. wierzą, że nasza odpowiedź na ich zmienioną chronologię na Czasy Pogan w naszym czerwcowym numerze roku 1921 kompletnie obala ich wysiłki do obalenia biblijnej i naszego brata Russella prawdziwej chronologii. Odpowiedź nasza zbija ich jubileuszowe twierdzenia; ponieważ pokazuje, że błądzili oni w ich wysiłkach, aby Czasy Pogan rozpocząć 19 lat prędzej jak rzeczywiście się rozpoczęły, i z tej przyczyny są oni również w błędzie, jeżeli próbują odjąć 19 lat od pierwszych 19 jubileuszowych cykli. Możemy więc pozostawić ich twierdzenia jako obalone przez dowód, że Czasy Pogan rozpoczęły się w 19 roku panowania Nabuchodonozora. W dodatku jednak przedstawimy niektóre rozumne dowody. że ich argumenty są błędne, gdyż starają się oni postawić dowód na ich poglądy jubileuszowe, które, jak ich poglądy na Czasy Pogan i spustoszenie ziemi, są błędnymi naukami pisarzy Nominalnego Kościoła. Dla lepszego wyjaśnienia podamy nasze punkty według liczb.

(1). Ich twierdzenie, że typowe Jubileuszowe cykle były po 49 lat, zamiast po 50 lat każdy, jeżeli by były właściwie zastosowane, uczyniły by pozaobrazowe cykle po 2401 lat zamiast 2500 lat każdy. Stąd też wielki cykl zamiast przyprowadzić nas do października 1874, jako początek pozaobrazowego jubileuszu, według ich poglądu będąc okresem 2401 lat przyprowadziłby nas do października 1775, sześć miesięcy po rozpoczęciu się Amerykańskiej Rewolucji, jako początek pozaobrazowego Jubileuszu! Pamiętajmy o tym, że przez zrównanie niższego okresu, wyższy okres staje się kompletnym. W ten sposób czynił to Izrael z pierwszym i najniższym okresem czasu, z tygodniem, który składał się z siedemiu (doskonała liczba) dni. Rozpoczynając tydzień z 16 dniem miesiąca Nisan, dniem po sabacie przejścia, po 15 Nisan, (3 Moj. 23:15) zrównali oni liczbę dni w tygodniu, a to dało im siedem sabatów (tygodni) kompletnie. Ten cykl wskazywał i prowadził, ich do następnego dnia, do Jubileusza tygodni, do Zielonych Świątek, gdyż to słowo znaczy "Pięć dziesiąty". (3 Moj. 23:16).

Tak więc widzimy, że zrównanie najniższego okresu, to jest siedemiu dni czyli tygodnia, prowadziło i wskazało najniższy jubileusz, który był większym świętem od siódmego sabatu cykla. To jest jeden dowód, że zrównanie (7x7) najniższego periodu prowadziło i wskazało następne większe święto. Następny wyższy doskonały okres od cykla tygodni w typie, jest cykl lat, - tygodnie z lat. Przez zrównanie tego periodu po siedem lat, (7x7) (3 Moj. 20:8) mieli oni siedem kompletnych rocznych sabatów, a ich ostatni sabatowy rok prowadził ich i wskazał im następny rok, jubileusz lat. (3 Moj. 25:9, 10) Tu znów możemy widzieć, że musieli oni zrównać najniższy, aby następny wyższy period osiągnąć, który znów poprowadził ich do jeszcze większego święta; siódmy sabat lat prowadził ich i wskazał im Jubileusz, który był wyższym świątecznym rokiem nad wszystkie sabatowe lata w takim cyklu. Lecz jubileusz, będąc najwyższym z wszystkich świąt typowych, który był osiągnięty przez metodę zrównania, po ostatnim jubileuszu, najniższy period do zrównania, aby otrzymać następny wyższy period, który jest pozaobrazowym cyklem, musi być sam typowym jubileuszowym cyklem, ponieważ zawsze zrównanie następnego niższego doprowadza i wskazuje następny wyższy period (okres); i najdłuższy typowy okres, będąc następnie niższym od pozaobrazowego cykla, był od jednego jubileuszu do drugiego, okresem 50 lat. Dlatego pozaobrazowy cykl byłby zrównaniem typowego cykla jubileuszowego, 50x50, czyli 2500 lat. I tak samo jak w każdym innym ustanowionym typie uczynionym do daty. pozaobraz musiał się rozpocząć w tym czasie, gdy typ się wypełnił, tak więc ostatni rok, z 2500 lat był pierwszym rokiem pozaobrazowego Jubileuszu. Zwiastun (Herald) używa właściwie owe 2500 lat, czyli 50x50, ażeby osiągnąć pozaobrazowy Jubileusz w 1874: lecz ponieważ twierdzi, że było tylko 49 lat od jednego do drugiego jubileuszu. dla jakiej racji, zapytujemy się, rachują oni 50x50? Jeżeli ich pogląd względem długości czasu od rozpoczęcia się jednego typowego jubileuszu do następnego był właściwy, musieli by mnożyć po 49x49 a nie 50x50. Ich wielki cykl składałby się z 2401 lat. a ich pozaobrazowy Jubileusz musiał by rozpocząć się w październiku 1775. jeżeli by to było prawdą. Tak więc ich pogląd na czas od początku jednego jubileuszu do drugiego, wzięty (a nie wynaleziony przez nich jak twierdza) od Nominalnego Kościoła, dałby początek pozaobrazowemu Jubileuszowi 146 lat temu! Jest to bardzo wielki błąd, ponieważ musielibyśmy Restytucję w większym znaczeniu widzieć, jeżeli byśmy w niej się znajdowali od 146 lat! Tak więc ich metoda nie dozwala im osiągnąć października 1874, jako początku pozaobrazowego jubileuszu przez używanie pozaobrazowego cykla. Dla czego ci wydawcy i dyrektorzy starają się wydrzeć chronologiczne prawdy z rak Pańskiego ludu? Jak mogli być tak niedbałymi, aby nie widzieć, że ich uczenie o 49 lat długich jubileuszach zmusza ich do równania 49x49 a nie do 50x50, ażeby pozaobrazowym cyklem wykazać pozaobrazowy jubileusz? Z naszej strony nie możemy sobie wcale wytłumaczyć. dlaczego tak inteligentne osoby jak wydawcy i dyrektorzy P. B. I. mieli by się stać winnymi takich błędów, lecz dlatego tylko, że znajdują się w rękach Azazela i przez niego są zaślepieni. A gdyby bracia pamiętali o tym, że szatan używa tych wydawców i dyrektorów do wprowadzenia błędów, ażeby nieostrożnych w łapkę wprowadzić - aby jakiś podrobiony ruch do zakończenia żniwa lub do pierwszego rozdzielenia Jordanu utworzyć - poprzestaliby brać nauki od takich zaślepionych braci do dalszego duchowego ich prowadzenia.

(2) Przeciwko ich myślom, że cykle jubileuszowe były po 49 lat, podajemy podanie biblijne, że siedem sabatowych cykli stanowiło 49 pełnych lat, (3 Moj. 25:8) i że następny rok był pięćdziesiątym rokiem, jubileuszowym. (3 Moj. 25:9, 10). Bez zaprzeczenia musiało to być prawda o pierwszym jubileuszowym cyklu, a następne cykle musiał być na to samo mustro zrobione, lub też Biblia podawałaby coś specjalnego, że następne jubileusze musiały być w inny sposób rachowane od pierwszego. Mogą oni sobie kręcić i wymyślać co tylko im się podoba względem "(500 księżycowych miesięcy" i "606 księżycowych miesięcy" (ażeby przez to otrzymali odznakę 666 na czole) i mogą podawać "Przybliżający Koniec \\ieku" na wieczność, aby udowodnić, że jubileusz przyszedł w 49 roku, mówiąc: "(Pierwszy) rok jubileuszowy rozpoczął się w siódmym miesiącu 49 roku". (3 Moj. 25:10). Na tym punkcie obwiniamy ich pogląd w dwojaki sposób (V) że sprzeciwia się podaniu Boskiemu, które mówi, że rok Jubileuszowy nastąpił po zakończeniu się 49 roku, i że był 50 rokiem i (2) że ich pogląd wymaga, aby następne jubileusze według innej metody rachowania osiągnąć od metody rachowania pierwszego Jubileuszu. Dlaczego nie mogli tak ważnych faktów zauważyć? Azazel może im powiedzieć dlaczego; może też i Pan i Jego Epifanią oświecony lud.

(3) Ich pogląd, że cykle jubileuszowe były po 49 lat długie, sprzeciwia się równoległej metodzie rachowania, przez którą jubileusz tygodni. Zielone Światki, były osiągnięte. W 3. Moj. 23:15, 16 wyraźnie nam podaje, że gdy narachowali 49 pełnych dni, a nie 48 lub 48*4 dni, mieli jeszcze jeden dzień rachować, pięćdziesiąty i obchodzić go jako święto, jako święto pierwszych pierwiastek. Powtarzamy, że słowo "Zielone Światki" znaczy "pięćdziesiąt", dzień jubileuszowy, który różni się od roku jubileuszowego. Święto to jest opisane w wierszach 15 - 21. A fakt ten mocno i dobitnie dowodzi, że rok jubileuszowy przyszedł co 50 lat a nie co 49 lat. W tej łączności pamiętajmy, że dzień jubileuszowy jak i rok jubileuszowy były przez ten sam sposób rachowania osiągnięte - przez zrównanie 7x7 i przez dodanie dnia lub roku jak wypadek tego wymagał. Jak mogli wydawcy i dyrektorzy P. B. I. tak ważny fakt zaniedbać? Azazel wie, a także Pan i Jego Epifanią oświecony lud.

(4.) Pismo Ś w. dowodzi, że ósmy rok od rozpoczęcia siódmego sabatowego cykla, był rokiem jubileuszowym, i sprzeciwia się poglądowi P. B. I.. że jubileusz przychodził zawsze na siódmy dzień od rozpoczęcia siódmego sabatowego cykla. To może być widziane z następujących faktów: W 3. Moj. 25:21, 22 Bóg zachęcał Izraelitów. aby nie siali przez dwa lata i uspokajał ich wyrażone wątpliwości w wierszu 20. obiecał im, że w szóstym roku siódmego sabatowego cykla rozmnoży obficie ich urodzaje, ażeby wystarczyły im aż do dziewiątego roku. w którym mieli żąć to. co było nasiane przy końcu ósmego roku. a rychło siano soczewicę i jęczmień na dziewiąty rok do żęcia. Dlaczego tak? Ponieważ siódmy rok był zawsze sabatem, - rokiem odpoczynku - dla ziemi. (3 Moj. 25:2 - 7.) Dlatego musiał także być rokiem odpoczynku w siódmym sabatowym cyklu, (jeden cykl 7 lat). Następny, to jest ósmy rok będąc Jubileuszem, ziemia musiała w nim odpoczywać od siania, w innym razie sianie musiało by się odbyć późno w siódmym roku i musiałoby trwać podczas czasu zasiewania (zwyczajnego) ósmego roku (3. Moj. 25:21, 22). Możemy więc widzieć, że te fakty pokazują, że jubileusz przypadał zawsze w ósmym roku. od rozpoczęcia się siódmego sabatowego cykla. Jeżeliby według twierdzeń wydawców i dyrektorów P. B. I. wszystkie jubileusze miały być w siódmym roku siódmego sabatowego cykla, czyli w 49 roku, Bóg zamiast udzielonej Izraelitom obietnicy o rozmnożeniu urodzajów na trzy lata, dał by im tylko obietnicę na dwa lata, i powiedział by im że wystarczyło by to aż do ósmego roku, w którym by żeli to, co było by siane późno w siódmym roku na żęcie ósmego roku. Ten fakt dowodzi, że jubileusz przypadał zawsze w ósmym roku. Dlatego od rozpoczęcia jakiegokolwiek jubileuszu od poprzedniego było zawsze 50 lat, a nie 49 lat.

(5.) Izraelici najprzód weszli a potem zaczęli obsiadywać ziemię późno w lecie roku 1576 przed Chrystusem, a nie rychło na wiosnę 1575 przed Ch. jak Zwiastun twierdzi. Ten fakt obala pogląd Zwiastuna na jubileusze. Choć nasz brat Russell, gdy omawiał ten punkt, nie zważał na małą część roku, która wchodzi w tę rzecz rachowania chronologii, jak to wyraźnie podał (B. 48) jest potrzebną dla nas jednak rzeczą wziąć tę cząstkę roku, aby zbić sofisterię P. B. I. wydawców i dyrektorów, aby do wieść prawdziwości podania Biblijnego, że trąba jubileuszowa trąbiła 50 - tego roku w dniu pojednania, a nie w t9 - tym roku. Zwiastun liczy wejście do ziemi od czasu, gdy Jozue przeszedł przez Jordan, 10 miesiąca Nisan, 1575 przed Chr. Byłoby to prawdą, jeżeli ziemia, którą Bóg dał Izraelowi, miała być tylko tą częścią na zachód od Jordanu. Lecz ziemia, która Bóg dał Izraelowi obejmowała wielką część na wschód od Jordanu i na północ od Arnonu; a w tę część weszli późno w lecie roku 1576 przed Chr. To jest jasne podanie z Pisma Św., które podaje nam akuratna datę tego wypadku. Było to akuratnie trzydzieści osiem lat aż do dnia od czasu, gdy Izrael za jego szemranie w Kades Barne, gdy szpiegi powrócili z wiadomością, został zwrócony do podróżowania na puszczy aż do dnia, kiedy przekroczył Arnon i zaczął posiadać ziemię, która mu Bóg dał. (5 Moj. 2:14, 18, 24, 25, wiersze 20 - 23 mają być czytane jako farantezya). Tak więc według tych wierszy upłynęło akuratnie trzydzieści osiem lat od opuszczenia Kades Barne, aż Izrael wszedł i wziął w posiadłość ziemię, która im Bóg dał. (3 Moj. 25:2; 5Moj. 2:24). Porównując te wiersze z 4Moj. 21:12 - 15 możemy widzieć, że podróż ich trwała jeden dzień od potoku lub doliny Zered, czyli Zared, do Arnonu, do południowej granicy Izraela na wschód od Jordanu. (Sędziów 11:18 - 23). Jeżeli możemy się dowiedzieć, w jakim czasie roku Izrael wracał się ku puszczy z Kades Barne, akuratnie 38 lat przedtem, możemy akuratnie powiedzieć, od jakiego czasu roku możemy rachować wejście Izraela do ziemi. Szpiegi rozpoczęli przeglądać ziemię w czasie pierwszych dojrzałych winogron (4 Moj. 13, 20) i powrócili z późnymi latowemi owocami, gdy 40 dni szpiegowali ziemię. (4 Moj. 13:25). Winogrona Palestyńskie najprzód dojrzewają przy końcu lipca, a późne owoce letnie w połowie września w teraźniejszym czasie. Prawdopodobnie w dawniejszych czasach winogrona dojrzewały około połowy lipca a późne owoce letnie około 1 września. Sezon pierwszych dojrzałych winogron trwa koło trzech tygodni. Szpiegi więc powrócili w czasie między 25 sierpniem a 15 wrześniem. W dwa dni później (4 Moj. 14:1, 25) Izrael wrócił się ku puszczy. Dlatego też 38 lat później, aż do dnia, przyprowadziło ich w późne lato roku 1576 przed Chr., i w tym czasie Izrael wszedł do ziemi. Podług tego akuratnie 50 lat później, późno w lecie roku 1526 przed Chr. przy końcu roku jubileuszowego, był właściwy czas posiać ziemię dla żęcia następnego roku. (3 Moj. 25:22) Pismo Św. wyraźnie podaje, że system rocznych sabatów miał rozpocząć się, gdy Izrael wstąpił "do ziemi, którą" Bóg im miał dać" (3 Moj. 25:2) i dał im ziemię na wschód od Jordanu i na północ od Arnonu, jako też na zachód od Jordanu. Dlatego wejście do ziemi ma być rachowane od późnego lata 1576 przed Chr. co pokazuje czas do rozpoczęcia siania przy końcu sześciu Sabatowych lat i przy końcu jubileuszowych lat, dla żęcia następnych lat. (3 Moj. 25:22). Dla tej też przyczyny było im rozkazane trąbić w trąbę jubileuszową w dzień pojednania w 50 - tym roku. (3. Moj. 25:9). Izrael z tej przyczyny rozpoczął system sabatów w jesieni, ponieważ zaraz po wejściu do ziemi w 1576 przed Chr. ich cywilny rok się rozpoczął, od którego czasu system sabatów się rozpoczął, w siódmym miesiącu religijnego roku. Tak więc Pismo Św. "właściwie zaczyna jubileusz z rozpoczęciem 50 roku od wejścia do ziemi, gdy zaś P. B. I. postępując za pisarzami nominalnego kościoła, a mianowicie za pisarzem "Nadchodzącego Końca Wieku" z jego niedorzecznymi "600 księżycowymi miesiącami" i "606 księżycowymi miesiącami" co nie jest wcale zgodne z Pismem Św. i same z sobą; ponieważ rozpoczynają pierwszy jubileusz w połowie 49 roku zamiast na początku 50 roku. Konfuzya pisarza "Nadchodzącego Końca Wieku", którego dzieło przyjmują, jest bardzo jawną, gdy mówi o 600 Księżycowych miesiącach, że stanowią one 500 księżycowych lat: Izrael w ciągu czasu nigdy nie miał takiego roku; ale raczej przydał miesiąc jak było potrzebne względem jęczmienia dla pierwiastnych celów; i tak ich rok w ciągu czasu był blisko tej samej długości co rok słoneczny. Drodzy Bracia, czy nie jest to grzechem i wstydem, ażeby Badacze Pisma Św. mieli odrzucać "brata Russella" prawdziwe nauki i przedstawienia, a przyjmować błędne od pisarzy Nominalnego Kościoła - Wielkiego Grona? Czy ten fakt nie pokazuje, że jako członkowie Wielkiego Grona, wydawcy i dyrektorzy P. B. I. są w większej harmonii z wodzami wielkiego grona Nominalnego Kościoła - którzy z nimi i z innymi wodzami Lewickimi w prawdzie stanowią pozaobrazowego Jambresa aniżeli w harmonii z kapłanami a mianowicie z bratem Russellem?

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 12, Wrzesień 1924 — Egzaminacja Jub. Roku Izraela”. Cała liczy 14 437 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.