---
tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 7, Listopad 1923 — Eliasz, Figura i Pozafigura | Literatura Biblijna"
opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1923, nr 7. W numerze: Eliasz, Figura i Pozafigura · Pozafiguralna Sarepta · Wielka Papieska Schizma ·…"
adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1923-81
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda)

# Teraźniejsza Prawda nr 7 (1923)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1923 · strona 81 · pozycja 1923-81

## Spis treści

- Eliasz, Figura i Pozafigura
- Pozafiguralna Sarepta
- Wielka Papieska Schizma
- Achab i Benadad. Figura i Pozafigura
- Eliasz i Ochozyjasz. Figura i Pozafigura
- Eliasz Czynny Cały Wiek
- Pozafiguralny Elisz Uważany
- Żądania Ognia z Nieba
- Dziedziniec. Figura i Pozafigura (Przegląd)
- Wiadomości dla ogólnego zainteresowania

Listopad, 1923 Nr 7

## Redaktor: Paul S. L. Johnson

## ELIASZ - FIGURA I POZAFIGURA

Ten artykuł znajduje się również w TP 70'5

## ELIJASZ-FIGURA I POZAFIGURA

PRZEGLĄDAJĄC powtórzenie "nowego poglądu" brata Rutherforda z Strażnicy z 15-go sierpnia 1919, przyrzekliśmy wyjaśnić te właśnie części, których nasz drogi Pastor nie podał. Przedtem jednak rozpatrzymy także pewne poglądy brata Olsona na szczególne fazy tego przedmiotu. Nieścisłością da się najdelikatniej określić jego wywód w tym przedmiocie. Wszyscy przyjmujemy myśl Pisma Św. jak ona jest propagowana przez naszego drogiego brata Russella o dotyczące typowego charakteru Elijasza, mianowicie w ciele, jako przedstawiciela Boga, pragnącego zreformowania świata. (Mat. 4:5, 6 Mat 11:14 zobacz Diaglott). Ta myśl o reformatorze, jest kluczem pozwalającem nam na wyjaśnienie typu Elijasza. Szukać więc nam należy pozafigury w reformacyjnych ruchach w świecie prowadzonych przez Wiernych. Typ Elijasza dostarcza nam także pewnych chronologicznych dat, pozwalających nam na ustalenie wydarzeń pozafiguralnych. Oprócz klucza, owe chronologiczne daty są najważniejszemi cechami ułatwiającymi nam odzwierciadlenie tego typu. One też pozwalają nam na krytyczne rozpatrzenie poglądów Br. Olsona i Rutherforda na pewne rysy Elijasza i jego pozafigury z 1 Król. 17:1-4 odnośnie do historii przed 539, kiedy pozafiguralny Elijasz uciekł na pustynię i dają nam pierwszy chronologiczny wskaźnik. 1. Królewska 18:1, przez wyrażenie "trzeci rok" (jego pobytu na puszczy) daje nam drugi chronologiczny wskaźnik; stąd też wniosek, że historia opisana w 1 Królewskiej 17:1-24, miała miejsce przed rokiem 1259, który rozpoczął trzeci pozafiguralny rok pozafiguralnego Elijasza w jego doświadczeniach na puszczy; gdyż dwa symboliczne lata, po 360 lat dają ogólną liczbę 720 literalnych lat, które dodane do 539 przyniosą nas do roku 1259. Innym chronologicznym okresem jest czas posuchy 3 ? roku. (Jak. 5:17) co doprowadza nas do roku 1799, to jest kilka lat po czasie, kiedy pozaobrazowy deszcz przerwał posuchę. Dwa przebudzenia (1. Król. 19:5-7) oznaczają okresy w latach 1829 i 1874; podczas gdy podróż 40 dniowa kończy się w 1914 r. Wspomniane te chronologiczne wykładniki ułatwią nam wielce odtworzenie pozafigury. 1 Królewska 17:1-24. Nasze chronologiczne daty wskazują nam, że wszystkie te pozafigury danego rozdziału poprzedzają r. 1259, podczas gdy Brat Olsen daje nam scenę zmarłego dziecka, jako pozafigurę historii reformacji w latach 1517 i 1799 z jej przejawami, odpowiadającymi ożywieniu cudzoziemskiej pracy misjonarskiej między poganami, co przypadało by tylko co przed 1799. Mówi on, że nawoływania Elijasza do Achaba w pozaobrazie miały miejsce między 325 i 539. My rozumiemy, że zaszły one między 33 i 539 jak następuje: Rozpoczęły się one z naszym Panem, głową Klasy Eliaszowej, czyniącym Swoje dobre wyznanie przed Piłatem, reprezentantem pozafiguralnego Achaba (1. Tym. 5 :15 i Jana 18:37) utrzymującym, że On i Jego wierni byli wyłącznie (rosa lub deszcz na ich wezwanie) głosem Boskiego Objawienia. Takie samo twierdzenie było przedstawione w pantominie Św. Pawła przed Feliksem, Festusem, i Agrypą, reprezentantami pozafigury Achaba. Podczas prześladowań przez Pogan Rzymskich od roku 64 - 313 to samo twier dzenie było głoszone przez wiernych w stosunkach z urzędnikami, gubernatorami i cesarzami rzymskiemi. Kiedy pogański Rzym został zamieniony na Chrześciański (?) i monarchowie stali się ortodoksalnymi, wierni zaprzeczając błędowcom słowem i czynione wobec władców i ich reprezentantów, działali w myśl tej samej pozafigury, co trwało do czasu, kiedy byli zmuszeni w roku 539 do udania się na puszczę.

Wiersze :2 - 7. Partia Katolicka rozwijając papieskie błędy i zdobywając główne wpływy między potężnymi i prostakami, usuwała wiernych coraz więcej na mniej ważne i oddalone pozycje; Pan przez zasady Jego Słowa i Jego opatrzności oznajmił Klasie Elijasza swoją wolę, polecając udawania się coraz dalej na odosobnione stanowisko - na puszczę, (wiersz 2 - 4) Wyrażając się w krótkości, owych wydarzeń bieg był następujący: Wielcy odsuwając się coraz dalej rozpoczynali organizację swych sił w kierunku klerykalnym (2 Tes. 2:7) i ich działalność około roku 125 zaczęła się odznaczać doktrynalnymi błędami w organizacji Kościoła. Slady o nieśmiertelności duszy można znaleźć dość wcześnie - już w pismach Justyna Męczennika, nawróconego filozofa greckiego, który został ścięty około roku 165. Wkrótce później wiara w Tysiąclecie zaczęła znacznie być podkopywana. Około roku 230 uczyniono pierwsze kroki w popełnianiu błędu, co do określenia stosunku między Chrystusem i Bogiem Ojcem i doktryna ich równości została ustanowiona na Soborze Nicejskim r. 325, podczas gdy nauka o Trójcy została ukompletowaną na zjeździe Konstantynopolskim w r. 381. Z usunięciem nauki Tysiąclecia (czasu Panowania Królestwa Bożego na ziemi) i z wprowadzeniem nauk o nieśmiertelności duszy i o Trójcy zaczęła także wzrastać nauka o Wiecznych mękach. Następnie spór Nestoryański, 428 - 431, zadecydował na radzie w Efezach r. 431. i spór Eutychyański, 444 - 451, zadecydował na radzie w Calcedonji 451, że błędy względem pokrewieństwa ludzkiej i boskiej natury Chrystusa tryumfowały. Od r. 412 - 529 błędy o grzechu, ludzkiej woli, usprawiedliwieniu, wyborze i wolnej łasce tryumfowały. W każdym takim sporze wierna klasa Elijasza sprzeciwiła się błądowcom ; a nieortodoksyjna Klasa teologów, choć nie była z klasy Elijasza, ani broniła Prawdy przeciw wchłaniającym się błędom, stała jednakowoż częściowo po stronie wiernych. Ci teologowie sekciarze, założyli systemy sekciarskie, z których niektóre zaginęły w trudnych ich doświadczeniach, a niektóre z nich jak Nestorjańskie i Coptic Chrześciańskie jeszcze do dziś egzystują. Rozumiemy, że ci sekciarze będąc przeciwnikami tryumfującego Katolicyzmu, są właśnie owemi pozafiguralnymi krukami, którzy udzielali pewnego pokarmu wiernym w następnym okresie czasu, od r. 539-799. Podczas tego czasu, od 539 - 799, Arianizm umarł zupełnie, a ostatnia narodowość ariańska to jest Longobardy zostały zupełnie zamienione na Katolicyzm przed r. 700. Brat Olson twierdzi, że ariańska wiara i naród, jego pozafigury wdowy z Sarepty i jej syna (bardzo niewłaściwie zastosowane) trwały aż po czasie Waldego, 1173 - 1217. Takie podanie jest historycznie nieprawdziwe. (Zobacz artykuł o Armianizmie w Mc Clintock'a i Stronga Encyklopedji) Sam Waldo jako też drudzy reformatorzy stali się już r. 799 do około 1540 trójcowyznawcami. Nic więc nie jest prawdą z historji co on podaje o pozafigurze wdowy z Sarepty i jej synie względem Elijasza. Czy nie chciał by on podać choć jeden autorytet, aby udowodnić, że Arianizm był wyznawany podczas i po czasie Walde'go przed r. 1540? i że Waldo był Aryanem?

Potok Charyt (przecinający, rozbierający, 2 Tym. 2:15) przedstawia małe prawdy, które wierni pozostawili po sobie, gdy powyżej podane błędy były przedstawiane. Te prawdy były trzymane w obecności ludzi (Jordanu) przez tych, których pędzono do więcej odosobnionego stanowiska.

Cztery znaczne spory odbyły się między r. 539 - 799, podczas którego to czasu pozafiguralne kruki, sekciarze, karmili pozaobrazowego Eliasza. 1) Czy znajduje się w Chrystusie jedna natura, czy też dwie (544 - 553) zadecydowane na drugiej radzie w Konstantynopolu 553. 2) czy znajduje się jedna wola w Chrystusie, czy też dwie (633 - 680) zadecydowane na trzeciej radzie Konstantynopolskiej 680. 3) czy Chrześcianie mają oddawać religijną część obrazom, czy nie mają (717 - 787) zadecydowane na drugiej radzie w Nicei 787. 4) Czy Chrystus, jako ludzka istota był takim samym prawdziwym synem Bożym jak jest teraz w Boskiej postaci (782-799) zadecydowane w Frankach na narodowym synodzie w Aachen 799. Te spory doprowadziły do rozdzieleń i sekt. To trochę prawdy (Charyt) które było przyniesione z poprzedniego czasu z tematów o Bogu, Chrystusie, Duchu Świętym, Człowieku, grzechu, wolnej łasce, wyborze, Kościele i t. d. wyschło podczas tych sporów. Ostatni z nich został uchwalony, gdy Felix von Urgel z Hiszpanii, wódz przeciwko Katolikom, wyrzekł się swego poglądu, przyjąwszy pogląd katolicki po sześciodniowej debacie na radzie w Aachen 799. Tak przy rozpoczęciu się Papieskiego tysiąclecia 799, pozaobrazowy Charyt wysechł, a pozaobrazowe kruki przestały karmić Eliasza. Ten właśnie wypadek w łączności z tymi rzeczami daje nam datę, gdy pozaobrazowy Eliasz otrzymał słowo iść do pozaobrazowej Sarepty miejsca topienia (smelting place.)

Wiersze 8 - 16. Mając w pamięci klucz do typu Elijasza - musimy patrzeć do pozafiguralnego Elijasza działalności łącznie z protestującymi przeciwko błędom, i z ruchami reformacyjnymi, abyśmy mogli zauważyć pozafigury i następujące wiersze tego rozdziału. Nasz umiłowany brat John Edgar, pokazał nam, jak długo sfałszowane Papieskie Tysiąclecie trwało, od 799 - 1799. Takiemu tysiącleciu rozumie się, musiała uprzedzić posucha pozaobrazowego Charyt, i bezczynność pozaobrazowych kruków podczas Papieskiej kontroli, a pozaobrazowy Elijasz musiał się udać w takie miejsce, które nie było by pod absolutną władzą Papieża, ale pod kontrolą partii przeciwnej Papieskiej wszechwładzy. Takie terytoria znajdujemy w północnych Włochach, w południowej i wschodniej Francji, w Szwajcarii i w Niemczech, gdyż tu pod większą lub mniejszą protekcją rządową, żyli ludzie, którzy byli przeciwni Papieskiej wszechwładzy i dziwnym praktykom Rzym. Kościoła. Wodzowie tych partji byli od 799 - 840 Cesarz Charlemagne, później jego starszy syn Louis, w historji nazwany Louis Pobożny, który objął władzę, jako cesarz po jego ojcu w 814. Charlemagne a mianowicie Louis, sprzeciwiali się papieskiemu twierdzeniu największej władzy nad Kościołem, stojąc przy prawach Franko - Longobardo - niemieckim klerze, który sprzeciwiał się twierdzeniom Papieskim i ustawał na tym, że cesarzowi należy się większa władza nad państwem. Co więcej, sprzeciwiali się bałwochwalstwu Papieskiemu, które okazywało się w czczeniu świętych, aniołów, relikwii i obrazów. W tych właśnie kwestiach otrzymali poparcie, od wielu z kleru, od szlachty i ludzi w tych terytoriach. Partia ta więc składała się z protestantów, którzy protestowali przeciw władzy papieskiej i bałwochwalstwu, i według naszego wyrozumienia, ci są pozafigurą wdowy z Sarepty. Oni byli pozaobrazową wdową w tym znaczeniu, ponieważ nie posiadali poparcia i społeczności wzmagającej się i silnej partii, która stała za Papieskim zwierzchnictwem i Bałwochwalstwem. Do tej pierwszej partii, jako podpory, prowadził Pan przez pewne zasady Swego Słowa i przez Jego opatrzność Klasę Eliasza, mianowicie w osobach dwóch wodzów, Claudiusa, późniejszego biskupa z Turynu, we Włoszech, który w historii kościelnej nazwany jest pierwszym protestantem i reformatorem i umarł w r. 839 i Agobarda, późniejszego arcybiskupa z Lyons, we Francji, który umarł r 840. Jest pewnym, że ten pierwszy a prawdopodobnie ten drugi przyszli z innymi poświęconymi braćmi do Feliksa z Urgel, ostatnim krukiem, z Hiszpanii, gdzie odbył się ostatni i czwarty spór 539 - 799, aby wziąć udział w debatach Frankowego narodowego synodu w Aachen r. 799. Po skończeniu debaty ci wszyscy widzieli, że Charyt zupełnie wysechł i że kruki już więcej nie dawali Klasie Eliasza pozaobrazowego chleba i mięsa. Przy tej debacie spotkali się z Louis Pobożnym, który panował nad częścią cesarstwa swego ojca w południowej i wschodnio południowej Francji i w północno zachodnich Włochach. Za ich prośbą udzielił im przywilejów w jego edukacyjnych zakonnych instytucjach, gdzie oprócz innych rzeczy, Louisa poglądy przeciwko Papieskiej Wszechwładzy i Bałwochwalstwom były nauczane tym młodzieńcom, którzy pragnęli takich nauk popartych Pismem Świętym w tych instytucjach. Później Louis zaprosił Claudiusa i Agobarda do swej rady, jako nauczycieli kapłanów. Będąc nakarmieni umiejętnością, którą otrzymali od protestujących, wszyscy ci młodzi ludzie stali się bardzo czynnymi w udzielaniu reform, sprzeciwiały się Papieskiej Wszechwładzy i bałwochwalstwu; a mianowicie w sprawie Claudiusa w Turynie od r. 813 - 839, i Agobarda w Lyons od 813 - 840.

## POZAFIGURALNA SAREPTA.

## Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 7, Listopad 1923 — Eliasz, Figura i Pozafigura”. Cała liczy 13 463 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

- [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register)
- [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login)

*Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*