--- tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 5, Lipiec 1923 — Epifania | Literatura Biblijna" opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1923, nr 5. W numerze: Epifania · Epifanja dla Świata i Wiel. Komp · Danie się poznać Wiel. Gronu ·…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1923-49 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda) # Teraźniejsza Prawda nr 5 (1923) Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1923 · strona 49 · pozycja 1923-49 ## Spis treści - Epifania - Epifanja dla Świata i Wiel. Komp - Danie się poznać Wiel. Gronu - Młodociano Święci - Trzy szeregi Lewitów pozafigur - Praca Młodocianych Świętych - Nagrody ich po Tysiącleciu - Drugi nowy pogląd Br. Rutherforda - Dalsze błędy - Przeczytane i ożywione usprawiedliwienie - Wiadomości dla ogólnego zainteresowania Lipiec, 1923 Nr 5 ## Redaktor: Paul S. L. Johnson ## EPIFANIA Ten artykuł znajduje się również w TP 33'82 WYRAŻENIE "Drugie Przyjście" używane jest w ścisłym i w szerszym znaczeniu. W ścisłym znaczeniu wyraz ten oznacza przybycie Pana naszego na ziemię podczas jego powrotu z nieba. W szerszym znaczeniu wyraz ten oznacza cały 1000-letni okres jego drugiego przebywania na ziemi. W szerszym znaczeniu słowa Drugie Przybycie postępuje przez trzy stadia określone w Greckich słowach parouzia (obecność), epifaneia (jasne świecenie, okazanie się) lub apokalypsis (odkrycie, odsłonięcie), oraz bazyleia (królestwo). Trzy te słowa: parouzia, epifanja i bazyleia mogą być trafnie użyte na określenie trzech stanów Drugiego Przyjścia Pana, ponieważ wyrazy epifania apokalypsis, jak wykazuje nasz Pastor, są równoznaczne, gdy użyte są w związku z drugim okresem drugiego pobytu Pana naszego na ziemi. W naszym tekście używane są dwa te słowa: epifania (zwykle tłumaczone na "appearing" - okazuje się - w A. V.) i bazylei (zwykle tłumaczone na "kingdom" - królestwo - w A. V.) Dla wygody to jest w naszym przedmiocie - z reguły używamy na wyraz epifaneia jej angielskiej (i polskiej) formy - Epifania. Temat ten przy pomocy Pańskiej pragniemy omówić tutaj ku naszemu zbudowaniu, co to jest znaczenie Epifanii: W piśmie wyraz epifaneia używany jest w dwóch znaczeniach. Pierwszem z tych znaczeń jest okazanie się osób, rzeczy i zasad przez Prawdę świecącą z osobliwą jasnością. Drugim z tych znaczeń jest okres czasu podczas Drugiego Przyjścia, w którym, przez błyszczenie Prawdy z osobliwą jasnością, Jezus okazuje się jako obecny światu i Wielkiemu Gronu, jako takiemu. Pewne dowody i objaśnienia tych definicji będą na miejscu. Okazanie się osoby, rzeczy lub zasady przez Prawdę świecącą z osobliwą jasnością może nastąpić w okresie innym niż Epifania. Widać to ze słów Św. Pawła (2 Tym. 1:9, 10), które w tych wierszach wykazują nam, że Jezus sprawił, aby plan i łaska Boża, poprzednio utworzone, stały się widzialnymi w czasie, gdy On przez swoje nauki został nam wyraźnie przedstawiony jako Zbawiciel. Przez swoje zniesienie zasługą śmierci i przez swoje uczynienie czystego żywota i nieśmiertelności przez Ewangelię, Prawdę, uczynił On Epifanię, objawienie planu i łaski oraz Siebie samego, jako Czynnika tego planu i łaski. Tak tedy ustęp ten nie tylko dowodzi, że nasze pierwsze określenie słowa epifaneia jest prawdziwe, lecz również świadczy, że jako działalność, w odróżnieniu od okresu, który nazywamy Epifanią, epifania może być uczyniona w rozmaitych okresach. Dlatego wszelkie okazanie się osoby, rzeczy lub zasady przez jasne świecenie Prawdy w jakimkolwiek czasie - na przykład w końcu Wieku Żydowskiego (2 Tym 1:9,10) lub w końcu Wieku Ewangelicznego (Tyt 2:13) - oznaczane jest wyrazem epifaneia. W tem swoim pierwszym znaczeniu epifaneia użyte jest również i w innych ustępach. (2 Tes. 2:8; 2 Tym. 4:8) Czasownik epifaino, od którego epifaneia pochodzi, ma to samo znaczenie, oczywiście w formie czasownikowej, co pierwsze określenie epifaneii podane powyżej. Widać to z czterech przykładów, w których ten czasownik Grecki zachodzi w Nowym Testamencie Łuk. 1:79; Dz.27:20 (gdzie wzmianka odnosi się do światła naturalnego); Tyt. 2:11; 3:4. Drugim określeniem epifaneii jest drugi okres albo stan Drugiego Przyjścia Pana naszego. Nasz tekst (2 Tym. 4:1) jest bardzo wyraźny na tym punkcie. Nie tylko wysłowienie przy jego ukazaniu się (epifanii) dowodzi tego, lecz współrzędne użycie wyrazu bazyleia, Królestwo, jako okresu, wskazuje, że wyraz epifaneia użyty tutaj oznacza okres czasu podczas Drugiego Przyjścia Pana naszego. Upomnienie Św. Pawła do Tymoteusza (1 Tym. 6:14), który stoi tutaj jako przedstawiciel nauczycieli Kościoła przez cały Wiek Ewangeliczny, także używa wyrazu epifaneia w znaczeniu tego okresu, który jest drugim stadium Drugiego Przyjścia Pana naszego. Słudzy Prawdy muszą "zachowywać przykazania", być posłuszni, aż do Epifanji, granicy ich przebywania na ziemi. Według pierwszego określenia tego wyrazu możemy widzieć trafność w okazaniu Swojej obecności przez jasne świecenie Prawdy Maluczkiemu Stadku w ciągu Paruzji. Zaczęło się to w roku 1876, jak był powiedział, że zacznie się wkrótce po Paruzji, która wzeszła w październiku, 1874. (Zobacz "Powrót Pana naszego" stronica 44) Jest to zgodne z jego myślą, że Paruzja przeznaczona była dla umyślnej korzyści Kościoła, aby każdy członek Maluczkiego Stadka nauczył się podczas Paruzji, przez jasne świecenie Prawdy Żniwa, o obecności Pańskiej w Jego Drugim Przyjściu. Jako okresy Paruzja i Epifania zachodzą jedno w drugie, coś na wzór tego, w jaki od roku 1874, aż dopóki ostatnia spłodzona z ducha osoba nie opuści ziemi, Wiek Ewangeliczny i Tysiąclecia zachodzą jeden w drugi. Począwszy od pierwszego uderzenia Jordanu, Paruzja i Epifania zaczęły zachodzić jedna na drugą, a do 16 październ. 1916, Paruzja zupełnie się skończyła. Ktoś może zapytać, dlaczego ustalamy tę datę jako koniec Paruzji? Odpowiadamy: z dwóch przyczyn: (1) W dniu tym Pastor nasz opuścił Betel poraz ostatni i faktycznie zdał władzę nad główną kwaterą i nigdy jej już ponownie nie objął. (2) W dniu tym przewodnicy Lewitów w Ameryce i w Anglii zaczęli jako tacy zajmować silne stanowisko jedni przeciw drugim. W Betel dnia tego Pastor nasz spędził kilka godzin starając się pojednać Braci Rutherforda i Rockwella jednego z drugim. Jak późniejsze wypadki licznie dowodzą, pojednania tego nie osiągnięto. Wypadki te dowodzą raczej, że pierwszy z nich jest przewodnikiem Lewitów Gersońskich. W tym samym dniu w Anglii Brat Hemery i sześciu starszych popierających go wystąpili nieprzejednanie przeciw Bratu Shearn'owi i dziesięciu starszym popierającym go w jego zabiegach, aby odrzucić na bok kontrolę Pastora naszego nad sprawami w Betel oraz pomoc pasterską Brata Hemery w Betel. W dniu tym siedmiu starszych zmówiło się przeciw przysłanym im propozycjom Brata Shearn'a przez wszystkich jedenastu, a uczyniło to w ostatecznym liście wysłanym w tej sprawie. Późniejsze wypadki licznie dowodzą, że Brat Hemery jest przewodnikiem przejściowym Meratytów Brytyjskich, a Brat Shearn - przewodnikiem przejściowych Gersonitów Brytyjskich. Następnego dnia, 17 października, 1916, Pastor nasz starał się pojednać Braci Sturgeona i Holmesa w Detroit. Późniejsze wypadki dowodzą, że pojednanie nie zostało osiągnięte. Istnieją dobre powody do przypuszczania, że Brat Sturgeon jest przewodnikiem przejściowych lewitów Koatyckich. Trudności pomiędzy tymi wszystkimi przewodnikami Lewickimi były wynikiem ich szukania przewodnictwa jeden przeciw drugiemu, niezbożna ambicja szukania władzy. Październik 16 i 17, 1916, zdają się być datami, w których przewodnicy Lewiccy zrobili to, co ich wysunęło jako takich, a przeto uważamy, że z pierwszą z tych dat Paruzja jako okres zakończyła się i że od tej chwili znajdujemy się w Epifanii, kiedy już jeden okres na drugi wcale nie zachodzi. Chociaż wyraz Epifania, gdy użyty w znaczeniu okazania się osób, rzeczy lub zasad może być użyty do scharakteryzowania aktów Wieków Ewangelicznego i Tysiąclecia, jak również aktów innych okresów, to jednak w znaczeniu drugiego okresu Drugiego Przyjścia Pana naszego ograniczony jest do czasu pomiędzy Parouzją a Bazyleją. Jest on użyty na oznaczenie okresu wielkiego utrapienia, Czasu Ucisku. Pomnąc, że epifaneia i apokalypsis są jednym i tym samym czasem i że okres ten jest dla dobra Świata i Wielkiego Grona - to jest, że Pan Jezus w okresie tym okazuje im obecność swoją w ich sprawach - możemy odrazu widzieć, iż Pismo naucza, że Epifania jako okres jest Czasem Ucisku. Ustępem odnoszącym się do tego jest Łuk. 17:28-30. Sodoma wyobraża Chrześcijaństwo a Lot przedstawia Wielkie Grono. (Obj. 11:8; 2 Piotra 2:7) Ogień i siarka przedstawiają tutaj kompletne zniszczenie Chrześcijaństwa (Judy 7), które nastąpi w wielkim strapieniu. (Obj. 16:18-20; 19:20.) Uwaga Jezusa w wierszu 30, że pozafigura deszczu ognia i siarki na Sodomę nastąpi w dniu, w którym Syn człowieczy zostanie objawiony, dowodzi, że będzie On objawiony, to jest okaże się w Czasie Ucisku. Dlatego Epifania jako okres jest okresem wielkiego ucisku, a zaczęła się od walki szańcowej na zachodnim froncie bojowym 21-go września, 1914, podczas wojny światowej, która jest pierwszą częścią wielkiego ucisku, albowiem tylko w narodach, które przystąpiły do walki transzowej w dniu 21-ym września, 1914, w pierwszym dniu siódmego miesiąca księżycowego, zaczęło się osłabianie narodów, jako pierwsza część zniszczenia Chrześcijaństwa. Dlatego żyjemy teraz w Epifanii, która potrwa jeszcze pewną liczbę lat, lecz jak długo, tego nie wiemy. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 5, Lipiec 1923 — Epifania”. Cała liczy 13 727 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*