--- tytul: "Nowe Stworzenia walczą o egzystencję — Reprints R5220-119 | Literatura Biblijna" opis: "Nowe Stworzenia walczą o egzystencję — W chrześcijaninie jest dwoistość, która nie jest rozpoznana w innych. Naturalny człowiek nie ma odróżniającej się…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/reprints/r5220-119 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Reprints](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/reprints) # Nowe Stworzenia walczą o egzystencję Zion’s Watch Tower 1879–1916 — przedruki (Reprints) · 1913 · strona 5220 · pozycja R5220-119 ## Nowe Stworzenia walczą o egzystencję „Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, abym sam nie był odrzucony” – 1 Kor. 9:27 W chrześcijaninie jest dwoistość, która nie jest rozpoznana w innych. Naturalny człowiek nie ma odróżniającej się osobowości prócz swego ciała. Nowe Stworzenie jest uznane jako posiadające życie i osobowość odróżnioną od ciała; i to Nowe Stworzenie się rozwija tymczasowo i odżywia w starym ciele. Stare ciało ma swoją wolę, swoje pożądania. Nowe Stworzenie ma swoje sprawy, swoje pożądania. Konsekwencją tego jest ścieranie się między nimi. W pierwszej części tekstu – „Ale karze ciało moje” – możemy zauważyć to na pierwszym miejscu. Nowe Stworzenie powinno powiedzieć, „Ja jestem panem – nie pozwolę ciału memu, by rządziło mną”, chociaż jest tam obawa, ażeby stare stworzenie nie wzięło góry nad Nowym Stworzeniem i nie zniszczyło go. Jest to walka prowadząca do rozstrzygnięcia, które z nich wygra, które będzie żyć, a które będzie zniszczone. Pierwszą wtedy rzeczą jest dla Nowego Stworzenia, ażeby podbić ciało i tym sposobem mieć pierwszeństwo. Nowe Stworzenie osiągnąwszy pierwszeństwo powinno jako drugi stopień, przyprowadzić starą naturę do poddaństwa, a nie do jej związania. Stare stworzenie bezustannie stara się utrzymać samo. Bardzo często ono argumentuje, w jaki sposób powinno być traktowane. Niekiedy przez fałszywą sympatię może być traktowane za dobrze. Powinniśmy pamiętać, że życie starego stworzenia oznacza śmierć Nowego Stworzenia. Musimy zwyciężyć ciało; bo inaczej nie będziemy zwycięzcami, dopóki ciało nie będzie całkiem zniszczone. Nasze zwycięstwo, jako Nowych Stworzeń, nie będzie osiągnięte, dopóki my jako stare stworzenia nie umrzemy. Więc walka jest do śmierci i nie powinno być żadnej szczególnej sympatii między dwoma naturami. To, które ożywiałoby, zachęcało ciało w jakikolwiek sposób, jest nieprzyjacielem i musi być wydalone z naszych serc. To może doprowadzić w niektórych wypadkach do ostateczności w postępowaniu i możemy być posądzani przez świat jako posuwający się do krańcowości. Lecz świat nie jest naszym sędzią. Świat nie ma „nader wielkich i kosztownych obietnic” (2 Piotra 1:4) przed sobą. Oni stanowią inną klasę od nas w całości. My nie powinniśmy przyjmować naszego nauczania od nich, ani dozwolić im na nadawanie kształtu naszemu poglądowi na sprawę, lecz powinniśmy używać ducha zdrowego rozsądku we wszystkich rzeczach. ## ŚMIERĆ CIAŁA JEST NIEZBĘDNA Apostoł powiada, że my musimy umrzeć z Chrystusem, cierpieć z Nim. Mistrz zaprasza nas do podjęcia naszego krzyża i naśladowania go. To oznacza kompletne poddanie ciała – śmierć ciała. Jeżeli zaniedbamy, aby osiągnąć zwycięstwo nad ciałem, to upadniemy w osiągnięciu wielkiej nagrody. Ci, co otrzymają nagrodę Wysokiego Powołania są tymi, którzy ukrzyżują ciało i poddają je na śmierć, bo mamy być „więcej niż zwycięzcami.” To jest, co Apostoł miał na myśli: Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, ażeby przez zaniedbanie siebie, każąc innym, sam nie był odrzucony. Samo opowiadanie innym nie doprowadzi mnie do Królestwa. Muszę karać ciało moje i w niewolę podbijać, używając wszelkiej pilności. Muszę stać na straży, aby osiągnąć zwycięstwo, ażeby nie być odrzuconym. ## ZNAJOMOŚĆ NOWEJ WOLI WARUNKOWA Gdzie indziej Apostoł powiedział nam, że Kościół jest Nowym Stworzeniem Bożym; i że dla tych spłodzonych z Ducha Świętego stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowymi stały (2 Kor. 5:17). Przemawiając do tej samej klasy, on mówi: „Gdyżeście zewlekli człowieka starego z uczynkami jego.” (Kol. 3:9) Zewlekliśmy starego człowieka, cielesnego, upadłego z jego przywilejami jako zastępcy Adama, w tym samym znaczeniu, że zewlekliśmy starą wolę i przyjęliśmy nowy zmysł w Chrystusie. Zamiast należenia do ludzkiej rodziny, przystąpiliśmy do członkostwa ciała Chrystusowego – ze starego do nowego. Ciało Chrystusowe nie jest ludzkie, ale duchowe. Uczyniliśmy tę zmianę z jednej rodziny z jej nadziejami i przywilejami do drugiej. Stary człowiek znajduje się w upadku i odrzuconym stanie, w całym tego słowa znaczeniu my rozumiemy, że jego uczynki są daleko od zadowolenia nas samych, a szczególnie niezadawalające w obliczu Boga. My, przeto, wystąpiliśmy z tego stanu pod opiekę z góry. Uczyniliśmy zupełne poświęcenie z wszystkich starych praw i przywilejów, które posiadaliśmy w starej naturze, ażeby stać się nowym człowiekiem w Chrystusie. Kiedy staliśmy się członkami nowego człowieka w Chrystusie, którego Jezus jest Głową, to pod tą Głową podniosła się nasza znajomość. „Odnawiamy się w znajomość, podług obrazu tego, który nas stworzył” (Kol. 3:10). Nowe Stworzenie przychodzi do coraz jaśniejszego wyrozumienia nowej woli, stosownie według starania się zewleczenia ludzkiej woli i kierownictwa Ducha Świętego. To zdaje się, że my zewlekamy starego człowieka, Adama i ludzką naturę w ogóle, abyśmy mogli przybrać na się Chrystusa i znaleźć się w nim jako członkowie Jego Ciała i otrzymać z Nim dział w niezmiernej chwale, a w ostateczności być policzeni za godnych stanowiska w Królestwie Bożym. W stosunku jak wzrastamy w łasce, znajomości, to nasze ocenienie niebieskich rzeczy pomnaża się. Tym sposobem rozwija się nasze odnawianie. Nowa wola uznana przez Boga w spłodzeniu z Ducha Świętego stanowi Nowe Stworzenie, które w ten sposób zewleka stare rzeczy, a przywdziewa nowe. Jego egzystencja zależy od tego przekształcenia. Zaniedbanie tego oznacza wtórą śmierć. Aby tylko zwyciężyć, oznaczałoby niższe stanowisko na duchowym poziomie – w Wielkiej Kompanii. Tylko ci, którzy będą „więcej niż zwycięzcami” otrzymają współdziedzictwo z ich Panem – niezmierną chwałę i Boską naturę. *— 15 kwietnia 1913 —* *— 15 kwietnia 1913 —* *Oryginały ZWT 1879–1916 są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład pochodzą z serwisu pastorrussell.pl i są tu za zgodą jego redakcji.*