--- tytul: "Wiersz: Panie, wybieraj Ty dla mnie mój krzyż — Reprints R3606-235 | Literatura Biblijna" opis: "Wiersz: Panie, wybieraj Ty dla mnie mój krzyż — Zion’s Watch Tower 1879–1916 — przedruki (Reprints), 1905, pozycja R3606-235. Pełny tekst po polsku." adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/reprints/r3606-235 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Reprints](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/reprints) # Wiersz: Panie, wybieraj Ty dla mnie mój krzyż Zion’s Watch Tower 1879–1916 — przedruki (Reprints) · 1905 · strona 3606 · pozycja R3606-235 ## Panie, wybieraj Ty dla mnie mój krzyż > W smutnym tym czasie serce me strudzone, Choć zna i kocha życia lepszą stronę, Uległo jednak w walce z szarą codziennością, ciągłymi jej sporami, konieczną karnością. > I gdy tak o tym rozmyślałem – że dane mi są Doświadczające mnie próby wiary i miłości – Wydało mi się, że nigdy nie będę pewny Tego, czy uda mi się wiernie wytrwać do końca. > I tak nie pokładając już ufności w mocy tego, Który powiedział: „chodzimy wiarą, a nie widzeniem”, Wątpiąc i prawie już ulegając rozpaczy, Pomyślałem: Nie mogę dźwigać mojego krzyża. > Musi on być z pewnością o wiele cięższy Niż krzyże innych osób, które codziennie spotykam. Ach, gdybym tylko mógł sobie wybrać inne brzemię! Wydaje mi się, że już nie musiałbym obawiać się utraty korony. > Wtedy zapanowała uroczysta cisza wokoło, Nawet głosy natury nie wydawały swych dźwięków. Wieczorne cienie zdawały się zapowiadać pokój, A mój znużony duch doznał ukojenia. > Po tym momencie przerwy, niebiańskie światło Rozpromieniło w pełni cudowny, zachwycony widok. Wszędzie aniołowie ze srebrnymi skrzydłami, A w balsamowym powietrzu rozbrzmiewała anielska muzyka. > Wtedy postać cudowniejsza od wszystkich innych, które widziałem, Ten, przed którym skłania się każde inne kolano, Podszedł cicho do mnie, gdy tak strwożony leżałem I powiedział: „Naśladuj mnie, ja jestem drogą”. > Następnie mówiąc to poprowadził mnie wysoko do góry I tam ponad sklepieniem miłości Można było zobaczyć krzyże różnych rozmiarów i kształtów, Większe i mniejsze, niż był mój własny. > Był tam też jeden piękniejszy na wejrzeniu, Niewielki, z klejnotami osadzonymi w złocie. Ach, pomyślałem, wydaje mi się, że ten mógłbym wygodnie założyć, Gdyż jego będzie łatwo ponieść. > I tak szybko uchwyciłem ten mały krzyż, Aż tu nagle ugięło się pode mną podłoże. Błyszczące klejnoty – choć wyglądały tak pięknie, Zbyt wielki był dla mnie ich ciężar. > „Ten się nie nadaje”, zawołałem i spojrzałem znów, By przekonać się, czy jest inny, co mógłby mój ból ukoić. Przechodziłem wolno obok jednego po drugim, Aż wreszcie zauważyłem jeden, piękny… > Cudowne kwiaty swą rzeźbą oplatały jego kształt. A on sam zdawał się łączyć w sobie grację i piękno. Zachwycony wpatrywałem się i coraz bardziej go podziwiałem, Zdumiony, że tak wiele osób przeszło obok niego. > Lecz oto, choć kształt jego tak piękny dla oka, Wkrótce okazało się, że kryje on dla mnie smutki. Pod kwiatami o tak cudnych kolorach kryły się ciernie. Zasmucony więc rzekłem: „I tego krzyża nie mogę znieść”. > I tak było z każdym innym, który ujrzałem. Nie znalazłem żadnego, który wydawałby się pasować dla mnie. Płacząc, złożyłem z siebie wszelkie ciężkie brzemię, Aż mój przewodnik łagodnie powiedział: „Bez krzyża nie ma korony”. > Od dawna już wyznawałem przed Nim smutki mego serca, On znał jego zmartwienia, doświadczył jego wątpliwości. „Nie bój się”, powiedział, „lecz zaufaj mi, Okażę Ci w tej sprawie moją doskonałą miłość”. > I wtedy z błyszczącymi oczyma i ochoczymi stopami Znów powróciłem, by podjąć mój ziemski krzyż. Z krokami zmierzającymi wprzód, nie zbaczającymi z drogi Ze strachu, że może mi się przydarzyć jakieś ukryte zło. > I wtedy właśnie na przygotowanej i wyznaczonej drodze, Słuchając, by słyszeć, i gotowy, by okazać posłuszeństwo, Znalazłem krzyż o najszlachetniejszej formie Z jednym tylko słowem miłości na nim wygrawerowanym. > Z wdzięcznością podniosłem go z miejsca, gdzie spoczywał I z radością przyznałem, że jest najlepszy. Jedyny z tych wszystkich, które widziałem, Co do którego czułem, że jest dobry dla mnie, bym go mógł nieść. > A gdy tak wyznawałem ten wybrany przeze mnie krzyż Ujrzałem, jak spoczęło na nim niebiańskie światło. Gdy się schyliłem, by podnieść moje brzemię, Rozpoznałem w nim mój własny, stary krzyż. > Ale jakże teraz wydawał mi się inny! Nauczyłem się dostrzegać jego wyjątkową wartość. Tak, teraz już nigdy nie będę mówił: „Być może inna droga byłaby lepsza”. > Ach, odtąd jedynym mym pragnieniem będzie, By Ten, które zna mnie najlepiej, wybierał dla mnie. A cokolwiek Jego miłość uzna za dobre, by mi to zesłać, Będę ufał, że jest to najlepsze, ponieważ on zna zakończenie. – Autor nieznany *— 1 sierpnia 1905 r. —* *— 1 sierpnia 1905 r. —* *Oryginały ZWT 1879–1916 są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład pochodzą z serwisu pastorrussell.pl i są tu za zgodą jego redakcji.*