---
tytul: "Ewangelia Łukasza 8 — Biblia online, pełny tekst | Literatura Biblijna"
opis: "Ewangelia Łukasza 8 w trzech polskich przekładach. „I stało się potem, że on chodził po miastach i po miasteczkach każąc i opowiadając królestwo Boże, a oni…"
adres: https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/8
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Pismo Święte](https://literaturabiblijna.pl/biblia) › [Ewangelia Łukasza](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/1)

# Ewangelia Łukasza 8

Ewangelia Łukasza, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (56 wersetów). W czytniku ten sam rozdział otwiera się także w Nowej Biblii Gdańskiej i w Przekładzie dosłownym, z rozbiorem wyrazów hebrajskich i greckich pod każdym wersetem.

## Ewangelia Łukasza 8 — Biblia Gdańska

**1** I stało się potem, że on chodził po miastach i po miasteczkach każąc i opowiadając królestwo Boże, a oni dwunastu byli z nim,

**2** I niektóre niewiasty, które był uzdrowił od duchów złych i od niemocy ich, jako Maryja, którą zwano Magdaleną, z której było siedm dyjabłów wyszło;

**3** I Joanna, żona Chuzego, urzędnika Herodowego, i Zuzanna, i inszych wiele, które mu służyły z majętności swoich.

**4** A gdy się schodził wielki lud, i z różnych miast garnęli się do niego, rzekł przez podobieństwo;

**5** Wyszedł rozsiewca, aby rozsiewał nasienie swoje; a gdy on rozsiewał, tedy jedno padło podle drogi i podeptane jest, a ptaki niebieskie podziobały je.

**6** A drugie padło na opokę, a gdy wzeszło, uschło, przeto iż nie miało wilgotności.

**7** A drugie padło między ciernie; ale ciernie wespół z niem wzrosły, i zadusiły je.

**8** A drugie padło na ziemię dobrą, a gdy wzeszło, przyniosło pożytek stokrotny. To mówiąc wołał: Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha!

**9** I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Co by to było za podobieństwo?

**10** A on im rzekł: Wam dano wiedzieć tajemnicę królestwa Bożego; ale innym w podobieństwach, aby widząc nie widzieli, a słysząc nie rozumieli.

**11** A to podobieństwo takie jest: nasienie jest słowo Boże.

**12** A którzy podle drogi, ci są, którzy słuchają, zatem przychodzi dyjabeł, i wybiera słowo z serca ich, aby uwierzywszy, nie byli zbawieni.

**13** A którzy na opoce, ci są, którzy gdy słuchają, z radością słowo przyjmują, ale ci korzenia nie mają, ci do czasu wierzą, a czasu pokusy odstępują.

**14** A które padło między ciernie, ci są, którzy słuchają słowa: ale odszedłszy, od pieczołowania i bogactw, i rozkoszy żywota bywają zaduszeni, i nie przynoszą pożytku.

**15** Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu uprzejmem i dobrem słyszane słowo zachowują, i owoc przynoszą w cierpliwości.

**16** A żaden zapaliwszy świecę, nie nakrywa jej naczyniem, ani jej kładzie pod łoże, ale ją stawia na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

**17** Bo nie masz nic tajemnego, co by nie miało być objawiono; i nie masz nic skrytego, czego by się nie dowiedziano, i co by na jaw nie wyszło.

**18** Przetoż patrzcie, jako słuchacie: albowiem kto ma, temu będzie dane, a kto nie ma, i to, co mniema, że ma, będzie odjęte od niego.

**19** Tedy przyszli do niego matka i bracia jego; ale do niego przystąpić nie mogli dla ludu.

**20** I dano mu znać, mówiąc: Matka twoja i bracia twoi stoją przed domem, chcąc cię widzieć.

**21** A on odpowiadając, rzekł do nich: Matka moja i bracia moi są ci, którzy słowa Bożego słuchają i czynią je.

**22** I stało się dnia jednego, że on wstąpił w łódź i uczniowie jego, i rzekł do nich: Przeprawmy się na drugą stronę jeziora. I puścili się.

**23** A gdy płynęli, usnął. I przypadła nawałność wiatru na jezioro, i łódź się zalewała, tak że byli w niebezpieczeństwie.

**24** A przystąpiwszy, obudzili go, mówiąc: Mistrzu, mistrzu! giniemy. A on ocknąwszy się, zgromił wiatr i wały wodne, i uśmierzyły się, i stało się uciszenie.

**25** Tedy im rzekł: Gdzież jest wiara wasza? A bojąc się, dziwowali się, mówiąc jedni do drugich: Któż wżdy jest ten, że i wiatrom rozkazuje i wodom, a są mu posłuszne?

**26** I przewieźli się do krainy Gadareńczyków, która jest przeciw Galilei.

**27** A gdy wstąpił na ziemię, zabieżał mu mąż niektóry z onego miasta, co miał dyjabły od niemałego czasu, a nie obłóczył się w szaty, i nie mieszkał w domu, tylko w grobach.

**28** Ten ujrzawszy Jezusa, zakrzyknął, i upadł przed nim, a głosem wielkim rzekł: Cóż ja mam z tobą, Jezusie, Synu Boga najwyższego? proszę cię, nie dręcz mię.

**29** Albowiem rozkazał onemu duchowi nieczystemu, aby wyszedł z onego człowieka: bo od wielu czasów porywał go; a chociaż go wiązano łańcuchami i w pętach strzeżono, jednak on porwawszy okowy, bywał od dyjabła na pustynię pędzony.

**30** I pytał go Jezus, mówiąc: Co masz za imię? A on rzekł: Wojsko; albowiem wiele dyjabłów wstąpiło było weń.

**31** Tedy go prosili, aby im nie rozkazywał stamtąd odejść w przepaść.

**32** A była tam trzoda wielka świń, która się pasła na górze, i prosili go, aby im dopuścił wstąpić w nie. I dopuścił im.

**33** A wyszedłszy dyjabli z onego człowieka, weszli w świnie; i porwała się ona trzoda pędem z przykra do jeziora, i utonęła.

**34** A widząc pasterze, co się stało, uciekli; a poszedłszy, oznajmili to w mieście i we wsiach.

**35** I wyszli, aby oglądali to, co się stało; a przyszedłszy do Jezusa, znaleźli człowieka onego, z którego wyszli dyjabli, obleczonego, przy dobrem baczeniu, siedzącego u nóg Jezusowych, i bali się.

**36** Opowiedzieli im tedy ci, którzy widzieli, jako uzdrowiono tego, który był opętany.

**37** I prosiło go wszystko mnóstwo onej okolicznej krainy Gadareńczyków, aby odszedł od nich; albowiem ich był wielki strach ogarnął. A on wstąpiwszy w łódź, wrócił się.

**38** I prosił go on mąż, z którego wyszli dyjabli, aby był przy nim; ale go Jezus odprawił, mówiąc:

**39** Wróć się do domu twego, a opowiadaj, jakoć wielkie rzeczy Bóg uczynił. I odszedł, po wszystkiem mieście opowiadając, jako mu wielkie rzeczy Jezus uczynił.

**40** I stało się, gdy się wrócił Jezus, że go przyjął lud; albowiem nań wszyscy oczekiwali.

**41** A oto przyszedł mąż imieniem Jairus, a ten był przełożonym bóżnicy; a przypadłszy do nóg Jezusowych, prosił go, aby wszedł w dom jego.

**42** Albowiem miał córkę jedyną około dwunastu lat, która już konała. (A gdy on szedł, cisnął go lud.)

**43** A niewiasta, która płynienie krwi cierpiała od lat dwunastu, i wynałożyła była na lekarzy wszystko swoje pożywienie, a nie mogła być od nikogo uleczona,

**44** Przystąpiwszy z tyłu, dotknęła się podołka szaty jego, a zarazem się zastanowiło płynienie krwi jej.

**45** I rzekł Jezus: Któż jest, co się mnie dotknął? a gdy się wszyscy zapierali, rzekł Piotr, i ci, którzy z nim byli: Mistrzu! lud cię ciśnie i tłoczy, a ty mówisz: Kto się mnie dotknął?

**46** I rzekł Jezus: Dotknął się mnie ktoś, bom poznał, że moc ode mnie wyszła.

**47** A widząc ona niewiasta, że się nie utaiła, ze drżeniem przystąpiła i upadła przed nim, i dlaczego się go dotknęła, powiedziała mu przed wszystkim ludem, i jako zaraz uzdrowiona była.

**48** A on jej rzekł: Ufaj, córko! wiara twoja ciebie uzdrowiła; idźże w pokoju.

**49** A gdy on to jeszcze mówił, przyszedł niektóry od przełożonego bóżnicy, powiadając mu: Iż umarła córka twoja, nie trudź Nauczyciela.

**50** Ale Jezus usłyszawszy to, odpowiedział mu, mówiąc: Nie bój się, tylko wierz, a będzie uzdrowiona.

**51** A wszedłszy w dom, nie dopuścił z sobą wnijść nikomu, tylko Piotrowi, i Jakóbowi, i Janowi, i ojcu i matce onej dzieweczki.

**52** A płakali wszyscy, i narzekali nad nią. Ale on rzekł: Nie płaczcież! Nie umarłać, ale śpi.

**53** I naśmiewali się z niego, wiedząc, iż była umarła.

**54** A on wygnawszy precz wszystkich, i ująwszy ją za rękę, zawołał, mówiąc: Dzieweczko, wstań!

**55** I wrócił się duch jej; i wstała zaraz; i rozkazał, aby jej jeść dano.

**56** I zdumieli się rodzice jej. A on im zakazał, aby nikomu nie powiadali tego, co się było stało.

## Literatura o tym miejscu Pisma

- [Studium biblijne: Opozycja wobec Chrystusa](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/reprints/r1735-366)

## Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

- [Łuk. 1](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/1)
- [Łuk. 2](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/2)
- [Łuk. 3](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/3)
- [Łuk. 4](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/4)
- [Łuk. 5](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/5)
- [Łuk. 6](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/6)
- [Łuk. 7](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/7)
- [Łuk. 8](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/8)
- [Łuk. 9](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/9)
- [Łuk. 10](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/10)
- [Łuk. 11](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/11)
- [Łuk. 12](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/12)
- [Łuk. 13](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/13)
- [Łuk. 14](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/14)
- [Łuk. 15](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/15)
- [Łuk. 16](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/16)
- [Łuk. 17](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/17)
- [Łuk. 18](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/18)
- [Łuk. 19](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/19)
- [Łuk. 20](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/20)
- [Łuk. 21](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/21)
- [Łuk. 22](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/22)
- [Łuk. 23](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/23)
- [Łuk. 24](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/24)

[← Ewangelia Łukasza 7](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/7) · [Spis ksiąg](https://literaturabiblijna.pl/biblia) · [Ewangelia Łukasza 9 →](https://literaturabiblijna.pl/biblia/lukasza/9)

*Biblia Gdańska (1632) — tekst w domenie publicznej.*