12 stycznia

<<<wczoraj jutro>>>

Bracia, jeśliby człowiekowi przydarzył się jakiś upadek, wy duchowi naprawiajcie takiego w duchu cichości, uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony – Gal. 6:1.

Nauczmy się dobrze lekcji strofowania drugich w sposób bardzo delikatny, taktowny i uprzejmy, raczej przez danie do zrozumienia niż przez bezpośrednie oskarżanie i wyszczególnianie zła, dowiadując się bardziej o obecny stan ich serca niż ten wcześniejszy, w którym, jak wiemy, błądzili. Przywiązujmy mniejszą wagę do kar, jakie nastąpią po złym postępowaniu błądzącego, a większą do tego, by zawrócić go z błędnej drogi. Nie próbujmy się wzajemnie osądzać ani karać za złe uczynki, ale raczej pamiętajmy, że wszystko jest w ręku Pana. W żadnym znaczeniu tego słowa nie mścijmy się, nie wymierzajmy kary ani nie odpłacajmy za zło. (R 2806)

Błądzić jest rzeczą ludzką, dlatego wszyscy błądzimy. Napominać z pożytkiem jest rzeczą Boską, dlatego tylko nieliczni mogą praktykować tę łaskę. Tylko rozwinięty chrześcijanin, który posiada odpowiednią wiedzę, miłość i samokontrolę, jest w stanie dobrze sprawować ten urząd, a starając się udzielać pomocy innym, musi bardzo uważać na samego siebie, by w czasie napominania drugich sam nie okazał się winny.

Równoległe cytaty: Iz. 57:15; Rzym. 15:1,7; 1 Kor. 8:9,11; 9:22; Żyd. 12:13; Jak. 5:19,20; Przyp. 24:16; 28:5; Rzym. 8:9,14,15; 1 Kor. 4:21; 2 Tes. 3:15; 2 Tym. 2:25; 1 Kor. 10:12.

Pieśni: 198, 78, 95, 105, 125, 166, 267.
Wiersze brzasku: (259) Nowa kartka.
Lektura uzupełniająca w Strażnicy: R 3033.

Pytania: Jakie były w tym tygodniu moje doświadczenia związane z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jakie były wyniki?