Epifaniczny tom 1 – rozdział 8 – str. 539

Tomy Epifaniczne

jednak, że Duch jest Bogiem. Tak więc nasza analiza dowodzi, że trynitarze nie są w stanie podać ani jednego tekstu, który nazywa Ducha Świętego Jehową, Bogiem lub Panem. A zatem pierwszy argument ich piątego rzekomego pośredniego dowodu trójcy nie pokrywa się z faktami. Jest to fałszywe twierdzenie, a jako takie nie stanowi żadnego dowodu, pozostawiając bez jakiegokolwiek oparcia trójcę, którą miało udowodnić.
      Drugim argumentem ich piątego pozornego dowodu trójcy – że Duch Święty jest Bogiem – jest to, że przymioty Boga odnoszące się wyłącznie do Boga są w Biblii wyraźnie przypisywane Duchowi Świętemu. Na ich twierdzenie, że Ps.139:7-10 dowodzi, iż Duch posiada przymiot wszechobecności, który niewątpliwie jest wyłącznym przymiotem Boga, odpowiadamy najpierw pytaniem: w jaki sposób Bóg jest wszechobecny? Z pewnością nie Swym ciałem, które znajduje się w niebie (1 Król.8:30), lecz przez swe przymioty: według Ps.139:7-10 przez przymioty mocy i mądrości. Potwierdzają to wiersze 7,8 i 10, gdzie słowo Duch użyte jest w znaczeniu mocy i mądrości, a nie w znaczeniu osobowej istoty. Według w.8 bowiem Bóg znajduje się w grobie, stanie śmierci, zapomnienia. Nie może to dotyczyć Go jako osoby. Niewątpliwie odnosi się do Jego mądrości, która przenika nawet stan śmierci, oraz do Jego mocy, która w pewnym momencie uczyni go pustym. Tak więc w grobie, stanie zapomnienia znajduje się On przez Swą mądrość i moc, a zatem jest wszechobecny nie w Swym ciele, lecz w przymiotach mocy i mądrości. To, że w wersecie tym Jego Duch oznacza Boską mądrość i moc wyraźnie wynika z w.10, gdzie Jego ręka (moc) oraz prawica (mądrość) są użyte jako synonimy słowa duch z w.7. Cały ten fragment dowodzi, że nigdzie we wszechświecie nie można wyjść poza moc i wiedzę Boga. Oczywiście w tym znaczeniu Jego Duch – moc, wiedza – obejmuje cały wszechświat. Nie dowodzi to jednak, że Duch jest Bogiem, lecz raczej obala taką myśl. Na twierdzenie trynitarzy, że słowa „duch

poprzednia następna