Epifaniczny tom 1 – rozdział 8 – str. 484

była osobowością Jego Boskiej natury, a nie ludzkiej. Uczy tak, by uniknąć tego, że Bóg-człowiek jest dwoma osobami oraz by trzymać się poglądu, że jest On tylko jedną osobą. To sprawia jednak, że osoba taka nie mogła umrzeć, ponieważ Bóg nie umiera. Tak więc doktryna trynitarska czyni okup niemożliwym, tzn. czyni niemożliwą śmierć doskonałej ludzkiej osoby za doskonałą osobę Adama. Widzimy zatem, że doktryna trójcy uniemożliwia Chrystusowi bycie okupem i złożenie okupu. Po trzecie, doktryna trójcy uniemożliwia Chrystusowi złożenie okupu jeszcze z innego punktu widzenia: jeśli Bóg jest trójcą, trzeba zadośćuczynić sprawiedliwości całej trójcy, a nie tylko jej części. Tak więc Syn jako część trójcy musiałby zadośćuczynić Swej sprawiedliwości. Nie mógł więc złożyć okupu; musiałby go otrzymać. Odkupicielem musiałby być zatem ktoś spoza tej trójcy. Uwaga ta dowodzi, że okup nie mógłby być przyjęty, ponieważ nie mógłby zadowolić całego Boga. Dowodzi ona również, że nie mógłby go złożyć żaden członek tej trójcy. Jest zatem oczywiste, że z wielu istotnych punktów widzenia doktryna trójcy stoi w ostrej sprzeczności z okupem, centralną i dominującą doktryną Biblii, i dlatego nie może być ona prawdziwą doktryną biblijną.
(6) Doktryna trójcy musi być fałszywa, ponieważ jest sprzeczna z faktami, a każda nauka sprzeczna z faktami musi być fałszywa. Oto niektóre z faktów, jakim przeczy doktryna trójcy: wyłączna przeszła wieczność Ojca, Jego zawsze aktualna supremacja, stworzenie, początek, niższość Syna wobec Ojca we wszystkich przymiotach istoty i charakteru, Jego urząd Wykonawcy i Rzecznika Boga w stworzeniu, opatrzności, objawieniu, pouczeniu, uświęceniu, wyzwoleniu Kościoła i świata, Jego karnacja, rozwój jako ludzkiej istoty i nowego stworzenia, Jego cierpienia, pokusy, próba do życia, umieranie, pozostawanie umarłym przez niecałe trzy dni, zmartwychwstanie, używanie każdego z urzędów Zbawiciela. Jest ona sprzeczna z każdym faktem odnoszącym się do

poprzednia następna