Epifaniczny tom 1 – rozdział 7 – str. 389

Tomy Epifaniczne

i w żadnym temacie Biblia nie pozostaje w sprzeczności z intuicją ludzkiego serca i umysłu ani wiedzą zaczerpniętą przez ich wyłączne i właściwe używanie, bez względu na to jak wielu rzeczy temu przeciwnych nauczają różne wyznania. Bóg pragnie, abyśmy Jego myśli poddawali próbie najsurowszych wymagań rozumu w tych znaczeniach tego słowa, dobrze wiedząc, że jeśli nasze serce będzie odpowiednio usposobione wobec prawdy i sprawiedliwości, nasz rozum zawsze odpowiednio zareaguje na Jego myśli.
      Biblia rzeczywiście uczy jednak, że ani nasz indywidualny, ani zbiorowy rozum nie jest wystarczającym źródłem ani regułą kwestii intelektualnych, że potrzebuje nauczycieli, którzy mogą udzielić mu wiedzy, jakiej sam z siebie nie jest w stanie zdobyć. Jest to w pewnym stopniu widoczne w tym, że nasz rozum potrzebuje nauczycieli ziemskich rzeczy, którzy uzupełniają braki naszego indywidualnego rozumu. Biblia uczy ponadto, że z powodu upadku nasz osobisty rozum sam z siebie i bez pomocy z zewnątrz nie jest w stanie pojąć nawet wszystkich ziemskich rzeczy (Jan 3:12). Potwierdza to także doświadczenie. Wreszcie, Biblia uczy o niezdolności naszego indywidualnego czy zbiorowego rozumu do odkrycia – samodzielnie i bez pomocy z zewnątrz – prawdy Boskiego planu (1 Kor.1:21; 2:14; Efez.4:18). Doświadczenie potwierdza, że jest to prawdą, co widać w tym, że przy pomocy tylko własnego indywidualnego czy zbiorowego rozumu ludzie dochodzą do sprzecznych wniosków religijnych, czego przejawem są liczne religie. Nie przeczy temu fakt, że większość członków każdej religii w mniejszym lub większym stopniu zgadza się ze sobą, ponieważ najczęściej przyjmują dogmaty swych wyznań na zasadzie autorytetu bez używania rozumu, a często w sprzeczności z nim. Dlatego potrzeba nam czegoś więcej niż ogólnego czy też indywidualnego rozumu, by poznać niezbędną prawdę na temat Boga i nas samych w relacji do Niego i innych. Rozum pomaga nam zatem tylko częściowo. Pełnej pomocy udziela nam objawienie, które pozostaje w całkowitej harmonii z rozumem w dwóch powyższych znaczeniach.

poprzednia następna