Epifaniczny tom 1 – rozdział 4 – str. 176

Tomy Epifaniczne

nauki, instytucje, zarządzenia itp. związane z przymierzem zawartym na Synaju są częścią Przymierza Zakonu w drugim znaczeniu tego słowa. Tak więc Bóg i Izrael związali się wzajemnie przymierzem w pierwszym znaczeniu tego słowa na Synaju. Jednak w drugim znaczeniu tego słowa przymierze to rozpoczęło się od ustanowienia paschy w dniu, w którym Izrael opuścił Egipt (Żyd.8:9), a zostało skompletowane dopiero wtedy, gdy Mojżesz zakończył podawanie nauk przymierza itd. Izraelowi tuż przed swą śmiercią, kilka dni przed przekroczeniem przez Izrael Jordanu i około czterdzieści lat po opuszczeniu Egiptu (5 Moj.33:1-29).
      Po trzecie, słowo przymierze jest w Biblii używane w taki sposób, że wraz z poprzednimi dwoma znaczeniami obejmuje ono sług stosujących te obietnice oraz odpowiednie nauki, instytucje, zarządzenia itp. wobec pozostających w stanie przymierza. To właśnie w tym trzecim znaczeniu tego słowa, obejmującym jako swą część znaczenie pierwsze i drugie, Biblia nazywa przymierze matką. Sądzimy tak na podstawie Iz.54:17 w kontraście do pozostałej części tego rozdziału, gdzie o Przymierzu Sary mówi się jako o żonie Jehowy i matce Jego dzieci, podczas gdy według w.17 adresaci obejmują sług Boga. Porównajmy także wykorzystanie Iz.54:1 przez św. Pawła jako dowodu jego wyjaśnień na temat antytypu Sary w Gal.4:21-31. Jest to także oczywiste z tego, co powiedział św. Piotr w Dz.3:25, gdzie prorocy w ich zdolności służenia Kościołowi (1 Ptr.1:12) różnymi elementami wyjaśniającymi obietnice Sary wraz z tymi obietnicami nazywani są matką prawdziwych Izraelitów, którzy właśnie stali się nowymi stworzeniami przez wiarę wzbudzoną w ich sercach przez poprzedni fragment wykładu św. Piotra. To właśnie w tym trzecim znaczeniu słowa przymierze (które obejmuje dwa pozostałe jego znaczenia) Bóg przedstawia przymierze jako kobietę będącą Jego żoną. Jest to zupełnie oczywiste z faktu, że w czasie gdy Przymierze Sary pozostawało niepłodne (w czasie Wieku

poprzednia następna