Epifaniczny tom 1 – rozdział 3 – str. 129

Tomy Epifaniczne

i miłością oraz przez nie wspierane. Realizując tę wykonawczą funkcję, moc tłumi działanie nieprzydatnych zalet i używa innych stosownych zalet poza sprawiedliwością i miłością w celu wzmocnienia ich jako motywów. Tak więc wspierając sprawiedliwość i miłość, a także realizując plany mądrości, moc w zależności od danego przypadku używa skrytości, wojowniczości, agresywności, samooceny, przyjacielskości, patriotyzmu itp. Ta funkcja mocy – tłumienia i wspierania – może być nazwana jej funkcją drugorzędną. Wynikiem działania w nas takiej funkcji mocy jest dodatkowe wzmocnienie mocy jako przymiotu charakteru oraz dodatkowe wzmocnienie naszych innych dobrych zalet, co oczywiście nie może dotyczyć Boga, ponieważ On jest i zawsze był nieskończony w mocy jako przymiocie charakteru.
      Moc jako przymiot charakteru zarówno u Boga, jak i w nas składa się z dwóch elementów – samokontroli i cierpliwości. Samokontrola jako taka panuje nad sercem i umysłem Boga oraz naszym sercem i umysłem w zwykłych doświadczeniach i sytuacjach. Kiedy jednak pojawiają się przeszkody, samokontrola zarówno u Boga, jak i w nas, aby panować nad osobą, otrzymuje wsparcie cierpliwości. Samokontrola działa przez organ stanowczości, a cierpliwość przez organ stałości. Panuje bardzo powszechne błędne zrozumienie istoty cierpliwości. Większość ludzi uważa ją za tożsamą z nieskwapliwością. Jest to błąd, co wykaże definicja tych dwóch zalet. Nieskwapliwość – przeciwieństwo gniewu – to cicha i nie żywiąca urazy postawa w warunkach prowadzących do naturalnego rozdrażnienia; natomiast cierpliwość – przeciwieństwo niestałości – to radośnie trwająca wytrwałość, stałość, niezachwianość, nieugiętość w dobrym postępowaniu pomimo przeszkód. Gdy więc mówimy o mocy jako przymiocie charakteru Jehowy, mamy na myśli Jego siłę samokontroli i wytrwałości. Te dwie zalety stale przejawiają się w działalności Jehowy. Przyjrzyjmy się podstawowym elementom Boskiego planu

poprzednia następna